Monday, April 23, 2012

| යොවුන් මාරුතේ | ගයනා එස්. ලක්මාලි |





හැන්දෑ වරුවෙ අපි තුන්දෙනා ෂෝටවල් ටිකකුත් දාගෙන මිදුලෙ දොළපාර ළගට වෙලා කයියක් දාගෙන හිටියා.. එතකොටම වච්චට සුදු පාට වෑන් එකක් ඇතුල් උනා.. මළ කෙලියයි.. ඒ මාරසිංහ සර්ගෙ වෑන් එක.. දැන් ඇතුළට දුවලා වැඩකුත් නෑ.. ඉස්සරහට සීට් එකේ ඉදගෙන ආපු සර් අපි තුන්දෙනාව දැකලා ඉවරයි.. අපි ගල් බිල්ලො වගේ බලාගෙන ඉද්දි සර් වෑන් එකෙන් බැස්සා.. ඒ විතරක් නං මැදෑ.. පිටිපස්සෙ දොර ඇරන් බැස්සෙ සමාධි.. කෙල්ල ඉස්සරහ මේ ජංගි කොටේ ගහගෙන ඉන්න මොකක්ද වගේ..


“සර්.. එනන් ගෙට.. අපි ඇදුමක් දාගෙන එන්නම්..”

සර්වයි, සමාධිවයි ගෙට එක්කගෙන ගිහින් අපිත් ටී ෂර්ට් තුනක් දාගත්තා.. දැන් සර් කතා කරන කල් කිරිමැටි ගිලපු කිඹුල්ලු වගේ බලාගෙන ඉන්නයි තියෙන්නෙ..

“ඔයාල දෙන්නත් ඉන්නෙ මෙහෙද..? මං ඒක දැනන් හිටියෙ නෑනෙ..”

සර් ඒක කිව්වෙ චමිලයි, ප්ලූටොයි දිහා බලාගෙන.. ඒ කියන්නෙ මං ඉන්නෙ මෙහෙ කියලා සර් දැන්ං හිටියද..?

“හිරූෂ පුතා.. කෝ තාත්තා ආවෙ නැද්ද..?”

යකෝ.. මේ මොනවද මෙයා අහන්නෙ.. මේවට කොහොම උත්තර දෙන්නද මංදා..

“මං ඔයාලගෙ තාත්තා මීට් වෙන්න ඕන කිව්වම එයා හවස ලොජ් එක පැත්තෙ එනවා කිව්වා.. ඒකයි මං මෙහෙට ආවෙ..” 

සර් තනියෙම කතා කරනවා.. අපි තුන්දෙනා වගේම සමාධිත් පුදුම වෙලා සර් දිහා බලන් ඉන්නවා.. අපේ කවුරුත් කට අරින්න කලින්ම අපේ තාත්තත් හිතපු නැති විදියට ගෙට ඇතුල් උනා..

“ආ.. ඔයාලා මටත් කලින්ම ආවද..? දැන් කට්ටිය අදුරගත්තද..?” 

එතකොට ගින්න දීලා තියෙන්නෙ අපේ තාත්තද..? ෂිකේ.. එයත් කරලා තියෙන්නෙ හරි ෂෝක් බලු වැඩක් නෙ..

“අපි මේ ආවා විතරයි.. කොහේ අදුරගන්නද..? මේ ළමයි කතා කරන්නත් බැරි තරමට බය වෙලානෙ..”

“තාත්ති.. හිරූෂ කියන්නෙ දුනුවිල අන්කල්ගෙ පුතාද..?”

සමාධි අපේ තාත්තා දිහායි මගේ දිහායි මාරුවෙන් මාරුවට බලලා ඇහුවා.. කෙල්ල  හිතන්න නැතුව ඇති මමත් එයා වගේම සෙල්ලමක් කරයි කියලා.. 

“ඔව් දූ.. මේ හොර කොල්ලා මගේ පුතා තමයි.. එයත් මෙච්චර කල් හිටියෙ ඔයා වගේ හැංගි මුත්තං කර කර..”

අපේ තාත්තත් ඒ කතාව දන්නවද.. මේ තාත්තලත් වෙලාවකට පුදුම කතානෙ කියන්නෙ.. අපිට වචනයක්වත් කියන්න ඉඩ නොදී තාත්තලා දෙන්නා අල ගිය, වැල ගිය, මුල ගිය සේරම දේවල් ගැන කියවන්න ගත්තා.. දැන් ඉතිං සමාධි මේක හෙට පත්තරේ හෙඩ් ලයින් වලට දාලා බෙදා හරියි.. 

“අපේ පුතාට මං හරියට ඉගෙනගෙන ෆිල්ඩ් එකට එන්න කිව්වට මිනිහා පිට කෙනෙක්ගෙ ඩ්‍රාමා එකකින් එන එක ගැනත් මට පොඩි දුකක් තිබ්බා.. ඒත් දැන් එහෙම නෑ.. මේ ටෙලිය කරන්නෙ අපි දෙන්නමනෙ..”

තාත්තටත් එහෙනං ඊරිසියාව කියන එක තියෙනවා.. ඒක වෙන්න ඇති සර් මේකෙ ඩිරෙක්ටර් විදියට එන්න කියපු ගමන්ම වැඩේට කැමති උනේ..

“හිරූ.. බණ්ඩයියෙ.. අද උඹලගෙ ගෙදර පාටියක්ද..? කවුද මේ වාහනවල ඇවිත් ඉන්නෙ..?”

එළියෙන් ඇහුනෙ තාරුගෙ කටහඩ.. මේ වෙලාවෙම මූන් දෙන්නත් කඩන් පාත් උනානෙ අම්මපා.. ගෙට අඩිය තියපු ගමන්ම ඇතුලෙ හිටපු කට්ටිය දැකලා උන් දෙන්නා ඩිම් උනා.. ඒත් ඒ තරං බය වෙන්න දෙයක් නෑ.. ඩබල දැනටමත් කතාවෙන් සෑහෙන කොටසක් දන්නවනෙ..

“උඹලා අපිටත් හොරෙන් ෂූටිං පටන් ගත්තද..?”

මගේ කණට කරලා මතීෂයා මාර කතාවක් කිව්වා.. නිෂ්පාදක, අධ්‍යක්ෂක වගේම ප්‍රධාන නළු නිළි දෙපලත් මෙතන ඉන්න නිසා එහෙම හිතුවත් වරදක් නෑ තමයි..

“මොන ෂූටිංද බං.. මෙයාලා අපිව ඊටිං..”

මං මතීලවත් අපේ ළගින් ඉන්දවගන්න ගමන් කිව්වා..

“ඇයි ෆිල්ම් එකට ගේ ඉල්ලන්නවත් ඇවිත්ද..?”

ගේ ඉල්ලුවනං දීලා යන්න බැරියෑ.. මෙහෙම සභාව මැද්දෙ තියලා නිර්වස්ත්‍ර කරන එකනෙ කාලා ඉන්න බැරි..

“එහෙනං යාළුවො ටිකට කතා කරන්නත් දේවල් ඇතිනෙ.. අපි යන්නං..”

තාත්තයි මාරසිංහ සර්රුයි පුටුවලින් නැගිටිද්දි තමයි සමාධි මහා අමුතු විදියට බැල්මක් දාලා මං දිහා බැලුවා.. තාත්තලා දොර ගාවට ගියත් කෙල්ල පුටුවෙන් නැගිට්ටෙ නෑ..

“දූ..”

“අනේ තාත්තා.. මං තව ටිකක් වෙලා ඉදලා එන්නම්කො..”

මේ කෙල්ලට පිස්සු හැදිලද..? කොල්ලො සෙට් එකක් විතරක් ඉන්න තැනි එයාව දාලා යන්නෙ කොහොමද කියන්න වගේ සර් අපි දිහා බැලුවා..

“මහත්තයා බයවෙන්න කාරි නෑ.. මං චූටි බේබිව තව පැයකින් විතර ගෙදරටම ගෙනැල්ලා ඇරලන්නම්කො..”

තාත්තා කෙනෙක් වගේ හිටපු බණ්ඩයියා සමාධිගෙ වගකීම බාරගත්තා විතරයි කෙල්ලට ලස්සන හිනාවක් ගියා.. ඔන්න ඔහොම බෝනික්කෙක් වගේ හිනාවෙලා ඉද්දි ඔයා කොච්චර ලස්සනද බබා..

තාත්තයි සර්රුයි දෙන්නම පිටවෙලා ගියාට පස්සෙ මතීෂයි, තාරුයි දෙන්නා වයින් කරපු කුරුමිණියො දෙන්නා වගේ ගෙට ආවා.. මෙතන පෙන්නපු ගෝනි එළුවා මොකාද කියලා උන්ට හිතාගන්න බැරුව ඇති..

“දුනුවිල අන්කල් ඔයාගෙ තාත්තා කියලා ඇයි මට කලින් නොකිව්වෙ..?”

සමාධි අහපු ප්‍රශ්නෙට තරුගෙ ඇස් නළලටත් වඩා උඩ ගිහිල්ලයි නතර උනේ..

“ඔයා මාරසිංහ සර්ගෙ දුව කියලා ඇයි මට නොකිව්වෙ..?”

මමත් අන්කල් පාට් එකෙන්ම තවත් ප්‍රශ්නයක් ඇහුවා.. ඒ අස්සෙ මතීෂයි, තාරුයි දෙන්නා චමිලවයි, ප්ලූටොවයි තියාගෙන ප්‍රශ්න තොගයක් අහනවා..

“අපි ටික්ක එළියට යමුද..?”

කෙල්ල ඒක ඇහුවෙ මගේ අතකින් අල්ලගෙන.. මගේ පැත්තක්ම නිකං හිරිවැටුනා වගේ.. අපි කට්ටියව මගෑරලා මිදුලෙ තිබුණ ලොකු ගහක් යටින් ඉදගත්තා..

“ඇයි තාත්තලා එක්ක ඔයා නොගියෙ..?”

“මට ඔයා එක්ක කතා කරන්න ඕන නිසා..”

“මොනවා ගැනද..?”

“අපි ගැන..?”

සමාධි පුංචි පූස් පැටියෙක් වගේ ඒක කියපු තාලෙට මට කෙල්ල ගැන ලොකු ආදරයක් හිතුණා..

“අපි දේනනම මෙච්චර කල් හැංගි මුත්තං කලානෙ.. ඉතිං මං කෙලින්ම කාරණේට බහින්නම්කො..”

මං බහින්න හැදුවෙ මොනවගේ කාරණේකටද කියලා කෙල්ලට හිතාගන්න බැරිවෙලා..

“සමාධි.. නංගි මේ බලන්නකො මගේ දිහා..”

බලන්න කිව්වට කෙල්ල විහිළුවටවත් මගේ දිහා බැලුවෙ නෑ.. එයා කලේ මගේ අත තද කරලා අල්ලගෙන බිම බලන් හිටපු එක විතරයි..

“බබා.. මේ..?”

ඒ පාර නං ඒ ලස්සන ඇස් මගෙ මූණට එබුණා..

“ඔයා මට ආදරෙයිද..?”

ඔය ආදරේ වගේ දේවල් ගැන කෙල්ලෙක්ගෙන් අහන්න ඕන විදිය මං දැනන් හිටියෙ නෑ.. මොකද මට ඒ ගැන එක්ස්පීරියන්ස් එකක් නෑනෙ.. මං  සමාධිගෙන් ඒක අහපු විදිය චමිලයට එහෙම ඇහුනනං ඌ උඩ පැන පැන හිනාවෙයි..

“මුලින්ම කියන්න.. ඔයා මට ආදරෙයිද..?”

මගේ ගොන් ප්‍රශ්නෙ බූමරංගයක් කරලා කෙල්ල මගේ පැත්තටම හරවලා එව්වා..

“මං ඔයාට ආදරේ කලේ දවසක් අර කොල පාට බෝ ගැට ගහපු ගවුමක් ඇදලා දාඩිය පෙරාගෙන බස් එකෙ එනවා දැකපු දවසෙ ඉදලා..”

ඒ කතාවට කෙල්ල එදා වගේම රතු උනා.. ඇත්තනෙ අප්පා.. එදා මෙයා මාව පිස්සු වැට්ටුවනෙ..

“මමත් ඔයාට ආදරේ කලේ ඒ දවස්වල ඉදලම තමයි.. ඒත් මගේ බොරුව නිසා මට ඔයාට ළං වෙන්න විදියක් තිබුණෙ නෑ..”

මමත් ඉතිං හූල්ල හූල්ල හිටියෙ ඔය හින්දමනෙ.. අක්කා කෙනෙක්ගෙන් කටක් ඇරලා ඔය විදියෙ දෙයක් අහන්න පුළුවන්ද..?

“එක්ස්කියුස් මී..”

කවුද යකෝ මේ කඩන් පාත් උන මැනර්ස් කාරයා.. මං ඔළුව උස්සද්දි මගේ ළග හිටිගෙන හිටියෙ හීනෙකින්වත් හිතපු නැති කෙනෙක්.. ඒ තමයි නෙතුෂි.. මෙයා මොකටද මෙහෙ ආවෙ..

“මිස්ටර් දුනුවිල මෙහෙ ආවද..?”

කෙල්ල සමාධි දිහා බලන ගමන් මගෙන් ඇහුවා..

“තාත්තා ගෙදර ගියා.. ඇයි..?”

“අයියෝ.. මං මේ එයාව මීට් වෙන්න ගෙදරට ගිහින් එන ගමන්.. එහේ සර්වන්ට් කිව්වා එයා මෙහෙ ආවා කියලා..”

මහා අමුතු විදියට කටත් උල් කරලා ඒකි කතා කරපු තාලෙට මට තද උනා.. ඔය සර්වන්ට් කියලා කිව්වෙ අපේ යසෝ අක්කට වෙන්න ඇති.. මං ඉදගෙන හිටපු තැනින් නැගිට්ටෙ සමාධිගෙ අතිනුත් අල්ලගෙන..

“වෙරි සොරි හිරූෂ.. ඔයා මිස්ටර් දුනුවිලගෙ පුතා කියලා මං කලින් දැන්න හිටියෙ නෑ.. ඒකයි මං එදා ලුම්බිණියෙදි කතා නොකලෙ..”

මේ මළ යක්ෂනී වෙලාවටම මෙතනට ආවනෙ.. ඉදලා ඉදලා සමාධිගෙ ආදරේ අත් දෙකටම ලැබුණ වෙලාවෙ මෙයා ඒකවන කරන්න හදනවා.. අපේ ගේ ඇතුලෙ හිටපු එවුනුත් මැරිලද මන්දා..?

“මේ හලෝ.. මං කාගෙ කවුරු උනත් තමුසෙට වැඩක් නෑනෙ.. තමුසෙ කොහොමත් පීචං විදියට මාකට් වෙන.....”

මට ඉතුරු ටික කියන්න නොදී සමාධි මගේ කට අතින් වැහුවා..

“ඔයා ආවෙ මිස්ටර් දුනුවිල මීට් වෙන්නනෙ.. අන්කල් මෙහෙ නෑ.. කරුණාකරලා ගෙදර ගිහින් එයාව මීට් වෙන්න.. ඔයාට හිරූෂ එක්ක කතාවක් නෑනෙ..”

සමාධිගෙ උච්චර ස්වරේට තමයි ගේ ඇතුලෙ හිටපු අපේ ගෝතයො හතර දෙනා බණ්ඩයියත් එක්ක එළියට ආවෙ.. උන් බලනවා ඇති  ප්‍රධාන නිලියො දෙන්නෙක් දෙපැත්තෙ තියාගෙන යොවුන් මාරුතේට කලින් මං රගපාන ෆිල්ම් එක මොකක්ද කියලා.. කේන්තියෙන් පුපුරපු නෙතුෂිගෙ ඇස් දෙක එක පාරටම ගෙයින් එළියට ආපු කට්ටිය දිහාට හැරුණා..

“බණ්ඩාර.. කවුද මේ ජරා කෙල්ල..? මේකි මොකද අපේ හිරූෂ එක්ක කරන්නෙ..?”

ඉස්සර මාව දැක්කමත් ගණන් උස්සපු බඩුව දැන් කට්ටිය මැද්දෙ මට අයිතිවාසිකම් කියන්න එනවද කොහෙද..? ඒ කියන්නෙ මේකිට ඕනෙ අධ්‍යක්ෂකවරයෙක්ගෙ පුතෙක් මිසක සාමාන්‍ය කොල්ලෙක් නෙමෙයි.. හැබැයි ඉතිං සමාධිට ජරා කෙල්ල කිව්වා විතරයි මගේ නං යක්ෂයා ආරූඪ උනා.. සමාධි මං එක්ක මොනව කලත් මේකිට මොකෝ..

“ඔය බේබි අපේ මාරසිංහ මහත්තයගෙ දූ.. එයා තමයි අපේ හිරූෂ බේබිව බදින්න ඉන්නෙ..”

සමාධිගෙයි මගෙයි දිහා බලලා යමක් තේරුම් ගත්තු බණ්ඩයියා දුන්නෙ මරු උත්තරයක්.. ඒක අහලා නෙතුෂිට වගේම අපේ හාදයො හතර දෙනාටත් හුස්ම හිර උනා..

“හොදින් කියන්නෙ තමුසෙ මෙතනින් යනවද..? නැත්තං මං එළියට ඇදලා දාන්නද..?”

නෙතුෂි මගේ සද්දෙට අඩි දෙකක් පස්සට විසි උනා මිසක් ගියේ නෑ.. පහුගිය ටිකේ ඉන්ටර්නෙට් එකේ කාගෙන් සුනදරී රගදක්වලා දැන් එනවා මෙතන අනුන්ට පද හදන්න..

“බණ්ඩයියෙ.. වෑන් එකේ යතුර ගේන්න..”

සමාධිව වෙලාවට ගෙදර දාන්න ඕන නිසා මං කියද්දිම බණ්ඩයියා නැගලා වාහනෙත් ස්ටාට් කරලා ඉවරයි.. මෙයත් හරියට එවරෙඩි පූසා වගේ..

“මචං මෙයා හතර දෙනාටම කැමති වෙන ජාතියෙ එකක්.. උඹලා කැමති විදියට ෂෙයා කරගනිල්ලා..”

චමිලට නෙතුෂිව පෙන්නලා මං සමාධිවත් තුරුල් කරන් වෑන් එක ළගට ගියා..

“හිරූ.. ඔහොම හිටපං..”

චමිල දුවගෙන ආවෙ නෙතුෂිට බයේද දන්නෑ.. ඒත් ඌ මගේ ළගට ඇවිත් සමාධි දිහාත් බලලා ඇහුවෙ මාර ප්‍රශ්නයක්..

“අර බණ්ඩයියා කිව්වෙ ඇත්තද බං..? උඹලා දෙන්නා බදිනවද..?”

“ඔව්.. ඇයි නරකද..? අපේ තාත්තලා දෙන්නා තමයි සාක්කියට අත්සන් කරන්නෙ..”

“එහෙනං උඹ ගිහින් ඔය වීනස්ව අරලලා වරෙන්කො.. අපි මේ උල්කාපාතෙ ගැන බලාගන්නම්..”

බණ්ඩයියා වාහනේ පාරට ගනිද්දිම ප්ලූටොත් මහ හයියෙන් කෑ ගැහුවා.. උන් ටික ඕන මරාලයක් කරගත්තාවෙ.. මං බණ්ඩයියට හොරෙන් සමාධිගෙ කරට අතක් දාගත්තා..

“සමාධි.. ඇයි මේ හදිස්සියෙම මට ආදරෙයි කියන්න හිතුවෙ..?”

“තව පරක්කු උනා නං ඔය දැන් ආවා වගේ උල්කාපාතෙකට ඔයා යටවෙන නිසා..”

එයත් ප්ලූටොගෙ බාසාවෙන්ම උත්තර දිලා මගේ උරහිසට හේත්තු උනා..

අහන්න දේවල්, කියන්න දේවල් කොයි තරම් තිබුණත් මට වචනයක් මතක් උනේ නෑ.. සමාධිගෙ ඔළුවෙන් එන ඕඩිකොලොන් සුවද මගේ හිත පිස්සු වට්ටලා.. එයාගෙ ලා රෝස පාට කම්මුලට කිස් එකක් දෙන්න හිතුනත් මං ඒ ගැහීම යටපත් කරගත්තෙ වාහනේ මැද කණ්නාඩියෙන් බණ්ඩයියට අපිව පේන නිසා..

“හිරූ..”

“ම්..”

කෙල්ල මොකක්දෝ ලොකු දෙයක් අහන්න හදනවා කියලා මට ඉවෙන් වගේ තේරුණා.. මං එයාගෙ මූණ මගේ පැත්තට හරවගත්තෙ ඒ දේ දැනගන්න..

“ඔයා කොහොමද නෙතුෂිව අදුරන්නෙ..?”

“මං එයාව අදුරන්නෙ නෑ බබා..”

“එහෙනං එයා කිව්වෙ අර ලුම්බිණියෙ කතා කරපු එකක් ගැන..”

සමාධිත් එහෙනං පොයින්  එක අල්ලගෙන.. ඒත් නෙතුෂි කිව්වෙ කතා කරපු එකක් ගැන නෙමෙයි කතා නොකරපු එකක් ගැනනෙ..

“නෑ.. අපි දවසක් ලුම්බිණියෙ ඩ්‍රාමා එක්ක බලන්න ගිය වෙලේ ඔය කෙල්ල එතන හිටියා.. එයා හිතං ඉදලා තියෙන්නෙ අපි එයා එක්ක කතා කරන්න හැදුවා කියලා.. එයාගෙ හැටි ඔයත් දන්නව ඇතිනෙ..”

“ඕං බේබි ලොකු මහත්තයා මෙහෙ ඇවිල්ලා..”

අපි දෙන්නගෙ කතාව එක පාරට නතර උනේ බණ්ඩයියගෙ සද්දෙට.. මේ මනුස්සයා පුදුම ඉක්මනට සමාධිලගෙ ගේ ළගටත් ඇවිත්නෙ.. ඒ මදිවට අපේ තාත්තගෙ වාහනෙත් ගේට්ටුව අයිනෙ නතර කරලා..

“බේබි ගිහින් චූටි බේබිව බාරදීලා එන්න.. මං වාහනේට වෙලා ඉන්නම්..”

බණ්ඩයියා, සමාධිට අලුත් නමක් දාලා.. කොහොමටත් සමාධි කියන්නෙ හුරතල් චූටි බබෙක් තමයි..

“මට බයයි හිරූ..”

මෙන්න බොලේ සමාධිට එයාලගෙ ගෙදර යන්න බයයිලු.. ඒත් අපි බය වෙන්න තරම් වැරැද්දක් කරලා නෑනෙ.. මං කෙල්ලගෙ අතින් අල්ලගෙනම ගෙට ඇතුල් වෙද්දි සාලෙ පුටු දෙකක ඉදගෙන කතා කර කර හිටපු තාත්තලා දෙන්නා එයාලගෙ කතාව නතර කලා..

“මං ඉස්සර කිව්වෙ නැද්ද මාරසිංහ අපේ දෙන්නා ලොකු උනාම ස්ක්‍රීන් එකට මැච් වෙන අයිඩියල් කපල් එක්ක වෙයි කියලා..

මමයි සමාධියි අත් දෙක අල්ලගෙන ඉන්නවා දැකලා තාත්තා කිව්වෙ හිනා වෙවී..

ඒත් දුනූ මේ දෙන්නා කපල් එක්ක වෙලා තියෙන්නෙ ස්ක්‍රීන් එකට විතරක් නෙමෙයිද කොහෙද.. මට පේන්නෙ අපි දෙන්නත් නෑදෑයො වෙන්න යන්නෙ..”

මාරසිංහ සර් හැමදේම තේරුම් අරගෙන කියපු කතාවට සමාධීගෙ මූණ රතු උනා.. මමත් හොර ඇහෙන් අපේ තාත්තා දිහා බැලුවෙ එයාට කේන්ති ගිහින්ද කියලා බලන්න..

හැබැයි දරුවො අපේ එකා  හරි හදිස්සිකාරයා.. කිසිදෙයක් හොයන්න බලන්න නැතුව කලබල වෙනවා.. මතකයිනෙ ඔයයි තාත්තයි ගැනත් හිතලා තිබුණ දේවල්..”

අපේ තාත්තගෙ කතාව මාරසිංහ සර් මග නතර කලා..

එහෙම කියන්න එපා දුනූ.. කොල්ලො හරි.. එයා කලබල උනාට හැමදේම නූලට හොයාගත්තනෙ.. ඒක තමයි වෙන්න ඕන.. මං නං කැමතියි මේ හාදයා මගේ බෑණා වෙනවට..”

ඇයි ඔයා විතරක්.. මමත් කැමතියි මේ පුංචි කෙල්ල මගේ ලේලි වෙනවනං..”

එතනින් එහා කියපු කිසි දෙයක් සමාධියටයි මටයි ඇහුණෙ නෑ.. අපි දෙන්නම ගිහින් තාත්තලගෙ කකුල් ඉස්සරහ දණ ගහලා වැන්දා..    



 

No comments:

Post a Comment