Monday, March 19, 2012

| සිත තාම සුවදයි | යෞවන සමින්ද්‍ර රත්නායක |






හිසට ගව් ගානක් දුරින් ඉහල අහසේ එල්ලී ඇති හිරු හොදටම ගිනිබත් වී ඇත. ඇග පුරාම බේරී, ඉහිරී යන දාඩිය කන්දරාව නිසා, ගත මෙන්මද සිතද තෙතබරිත වී අවසන්ය. මේ තරම් රස්නයක් දැනෙනවා නම් හවසට වහින්නටවත් ඕනෑය. එහෙත් නිල් අහස් කුස පුරා එක වැහි මංදාරමක සළකුණක්වත් නැත. තොරතෝංචියක් නැතිව යාන්ත්‍රික වී ඇති මේ නගරයේ ඇත්තේ පුදුම කන්දොස්කිරියාවකි.


බැලූ බැලූ අත විවිධ මාදිලියේ මිනිසුන්ය, නනාප්‍රකාර යාන වාහනය, පුදුමාකාර සද්ද බද්දය. 'ආපහු ගෙදර ගියා නම් හරිය' කියා සිතට සිතී තිබුනේ මෙයට බොහෝ වේලාවකට කලින්ය. මොනවා වුණත් 'ජයවර්ධන අංකල්' කියූ පරිද්දට, 'දිනූකා එන්ටර්ප්‍රයිසස්' තිබිය යුතතේ මේ ළගමය. එසේ හෙයින් ගෙදර ගිහිනුත් බැරිය. මම හොදින් වටපිට බැලුවෙමි. මේ කට්ට අව්වේ තවත් ඇවිද්දොත් මට කලන්තයක් හෝ අල්ලනු ඇත. වතුර ටිකක් හෝ කූල් බීම එකක්වත් බොන්නට තැනක් නැත බැලූ බැලූ අත ඇත්තේ හාඩ්වෙයාර් හා තොග වෙළදාම් කරන කඩවල්ය. වැරදිලාවත් කලන්තයක් අල්ලා මා මේ පාරේ ඇද වැටුණොත් අඩුම ගණනේ වාහන හය හතක්වත් මාව යටකරගෙන යනු ඇත. ඒ තරම් කඩිකුලප්පුවක් මේ වාහනවලටද, ඒවා එළවන අයටද ඇත.

තවත් දුර යන්න එපා යැයි සිත කියද්දී මම පාර අයිනේ නැවතුණෙමි. මා පසු කරගෙන යන කිසිවෙකුත් මා දිහා විහිලුවකටවත් බලන්නේ නැත. තවත් බලා හිදීමෙන් මට අත්වන සෙතක් නැත. මගේ ඉදිරියට එමින් සිටි තලත්තෑනි මිනිසෙකුගෙන් අතේ තිබූ ලිපිනය පෙන්නා තැන කොතැනදැයි විමසුවෙමි. දාඩියට පෙගී තිබුණු කොළ කෑල්ල දෙස ඔහු බැලුවේ මුහුණ හකුළුවාගෙනය.

"ෂහ්..! මේ කියන තැන පහුකරගෙන හුගක් දුර ඇවිල්ලනේ.."

ඔහු ගත් කටටම කීවේය. මගේ හිත තත්පරේට දෙකට කඩාගෙන වැටුණි. දැන් ඉතිං ආයෙමත් ආ මගේම යා යුතුය.

"ගො.. ගොඩක් දුර ඇවිල්ලද..?"

හිතේ වූ ආවේගයට වචන පිටවූයේ කඩින් කඩය. ත්‍රීවීල් එකට වියදම් වෙන රුපියල් පනහා ඉතිරි කරගැනීමට පයින් ආ එකේ අරුමය තේරෙන්නේ දැන්ය. ජයවර්ධන අංකල් කියූ ලෙසට ත්‍රීවිලයකින් ආවා නම් මා යායුතු තැනට ගොස් දමා බොහෝ වේලාය.

"ඔව්.. ටි.. කා.. ක්.. දුර ඇවිත්.."

කොල කෑල්ල නැවත මගේ අතට දී ඔහු යන්නට ගියේය. තවත් බලා සිටින්නට බැරිය. ළගින්ම එමින් තිබූ ත්‍රීවිලරයකට මම දෙපාරක් නොසිතාම අත දැමුවෙමි. තවත් පරිප්පු නම් කන්නට බැරිය. කාපු ඒවා දිරවාගන්නටත් බැරිය. සල්ලි හෙමින් සීරුවේ ඉතිරි කරගත හැකිය. ඊට කලින් දිනූකා එන්ටර්ප්‍රයිසස් සොයාගත යුතුය.

ටිකකින් තට්ටු හතරක් පමණ ඉහළට විහිදී ගිය ගොඩනැගිල්ලක් ඉදිරිපිට ත්‍රීවිලය නැවතුණි.

"මල්ලී.. මෙතන තමයි තැන.."

ත්‍රීවිලයට මුදල් ගෙවා මම ගොඩනැගිල්ල දෙස බැලුවෙමි. දිනූකා එන්ටර්ප්‍රයිසස් යන නම ඉතා සිත්ගන්නා සුලු ආකාරයට එම ගොඩනැගිල්ලේ මැද කොටසේ නිර්මාණය කර තිබිණි. එහෙත් එය ඊටත් වඩා කලාත්මකව නිම කිරීමට මා හට හැකියාව ඇති බැව් මම හොදින් දැන සිටියෙමි.

"මැණික්දිවෙල මහත්තයා ඉන්නවද..?"

ඇරෙන වැහෙන වීදුරු දොර ළග සිටි ආරක්ෂක නිලධාරියෙකුගෙන් මම ඇසුවෙමි. ඔහු මදෙස බැලුවේ අමුතුම පරික්ෂාකාරී බවක් මුහුණට නංවාගෙනය. පොඩි මිනිසුන්ට පොඩි මිනිසුන්ගේ සැලකීමේ හැටි එහෙමය. වැරදිලාවත් මා මෙතනට ටයි කෝට් දමාගෙන පැමිණියා නම් මේ සිකියුරිටිකාරයා මා හට දෙකට තුනට නැමී ආචාර කරනු ඇත. කෙසේ වුවද ප්‍රශ්න විචාරාත්මක වැඩසටහනින් පසුව ඔහු මට යායුතු පාර කියා දුන්නේය. බතික් සැරසිලිවලින් අලංකාර වූ සොදුරු බිතු සිතුවම් වලින් හැමතැනම පාහේ සරසා තිබිණි. මගේ නිර්මාණ දායකත්වයද මේවාට ලැබුණු පසු, මේ සැරසිලි තවත් අලංකාර වනු ඇත. හොදින් ඇද පැළදගත් විවිධාකාර පුද්ගලයින් හා කාන්තාවන් මා පසුකර එහාට මෙහාට යමින් සිටියහ. සොදුරු සිනා රැලි වලින් ඔවුන්ගේ මුහුණු ඔපවත් වී ඇත. ඔවුන් මේ ආයතනයේ සේවය කරන්නේ තෘප්තිමත් සිත්වලින් විය යුතුය. කඩිනමින් පඩිපෙළවල් කීපයක් නැග ගිය මා නැවතුණේ මැණික්දිවෙල මහතාගේ කාමරය ඉදිරිපිටය. දිනූකා එන්ටර්ප්‍රයිසස් සමූහ ව්‍යාපාරයේ ප්‍රධානියා ඉදිරියට යාමට අවැසි වූ දිරිය සිතට එකතු කරගනිමින් මම මදක් වේලා දොර ළග රැදී සිටියෙමි.

"මොකද..?"

පසුපසින් ඇසුණු තියුණු හඩකින් මම උඩ විසිවී ගොස් බිම වැටුණෙමි. පපුවේ වේගය එකසිය ගානට වැඩිවෙද්දී මම තත්පරේට දෙකට හැරී බැලුවෙමි. මගේ ඇස් ඉදිරිපිට සිටියේ ඉතා සොදුරු තරුණියකි. තනිකරම නවීන විලාසිතාවන්ගෙන් පරිපූර්ණ වී සිටින ඇයගේ රූමත් බව ඒ හැමදෙයක්ම අභිබවා කැපී පෙනෙන්නට විය. නමුත් මගේ මුහුණ දුටු ගමන්ම වාගේ ඇයගේ රූමත් මුහුණට මොකක්දෝ අමුතු පෙණුමක් එක්වී තිබිණි. දකින්නට අප්‍රසන්න පුද්ගලයෙකු දුටු විට මුහුණේ උපදින හැගීම, ඒ සොදුරු මුහුණේ අපූරුවට සටහන් වී තිබිණි. එහෙත් මා ඇයව දුටුවේ අදමය.

"කන් දෙකේ රොඩුද..?"

පපුව හෑරෙන තරම් සැර ඒ වචන වලට මම ඇත්තටම තිගැස්සී ගියෙමි. ඇයගේ මුහුණේ සටහන් වී තිබුණේ දැඩි අමනාපයක මං සලකුණුය. සමහරවිට මගෙන් පිළිතුරක් ලැබෙන්නට ප්‍රමාද වීම නිසා එය එසේ වන්නට ඇත.

"ම... මං.. මං.. මේ.. මැණික්දිවෙල මහත්තයව හම්බවෙන්න ආවේ.."

රූමත් යුවතියගේ සොදුරු මුව පසෙකට ඇදවී ගියාය. ඒ රෝස වතෙහි දිස්වූයේ සමච්චල් සහගත පෙනුමකි.

"මහතත්යව හම්බෙන්න දොර ළග ඉදලා බෑ මිස්ටර්.. ඇතුළට යනවා.. ඇතුළෙ මහත්තය ඇති..."

ඉතා කටුක ස්වරයෙන් පිටවූ ඒ වචන ගලා ආවේ ඇයගේ සොදුරු මුව තුළින්මද කියා සිතාගත නොහැකිව මම අන්දමන්ද වී ගියෙමි. මා හට මේ තරම් සැර පරුෂ ලෙස කතා කරන්නට මම ඇයට අත්වැරදීමකින් හෝ වරදක් කර ඇත්දැයි මම කල්පනා කෙරුවෙමි. නැත. එවැන්නක මතකයක් මගේ සිතේ කොතැනකවත් නැ. ඇය මේ මට හමුවූ මුල්ම වතාවය.

මේ ආයතනයේ වැඩ කරන සියල්ලන්ම ඇය වාගේ වුණෝතින් නම් මා මෙතන වැඩ කර හමාරය. මොකක්දෝ නොතේරෙන හීණමානයකින් මගේ හිත උතුරා යන්නට පටන් ගත්තේය. සමහරවිට මා අද උදේ නැගිටිද්දී ඇදේ වැරදි පැත්තෙන් බිමට බැස්සා වෙන්නට පුලුවන. ඒ කියන්නේ ඇද විට්ටම පැත්තෙනි.

"තවත් මොනවා බලන් ඉන්නවද මංදා.. අපේ වැඩත් පාඩු කර කර.."

තනියෙම තවත් මොනවදෝ තොල් මතුරමින් ඇය යන්නට ගියාය. ඇය දුරස් වී ගියාට පසුව මගේ හිතට දැනුනේ පුදුමාකාර සැහැල්ලු බවකි. හරියට, දවසම මුත්‍රා නොකර සිට, මුත්‍රා කළ පසු දැනෙන සනීපය වැනි එකකි. ඒ සනීපය තියාගෙනම ආපසු ගෙදර බලා යන්නටද මට සිතේ. මා එසේ ගියෝතින් ජයවර්ධන අංකල් මගේ පහුගිය ජාතකේත් මතක් කර බැන වදිනු ඇත. අතට අරන් දුන්නු දේ කටට දමාගන්නට බැරි අපතයෙකුයි කියා අම්මා එකෙන්ම කියවනු ඇත. දෙපාරක් සිතා මම වායුසමනය කර තිබූ කාමරයට ඇතුලු විමි.

"ඔව්.. මොකක්ද උවමනාව..?"

විශාල උපැස් යුවලක් පැළද සිටි තරබාරු පුද්ගලයෙක් වූ මැණික්දිවෙල මහතා මගෙන් ඇසුවේය. ඒ වචන මා සිතූ තරම් සැර පරුෂ වූයේ නැත. ඒවායේ වූයේ කාරුණික හඩකි.

"මිස්ට ජයවර්ධන කිව්වා සර්ව හම්බවෙන්න කියලා.."

"ආ.. එතකොට මේ කාංචන වෙන්න ඕන.. එහෙමනේ.. ඒත්, මොකද මනුස්සයො පරක්කු වුණේ..? මට මිස්ට ජයවර්ධන කිව්වෙ උදේම ඒවි කියලනේ.."

හිතාගන්නවත් බැරි තරම් සුහදශිලී දෙස මැණික්දිවෙල මහතා කතාබහ කරද්දී මගේ සිතට දැනුණේ මහත්ම වූ අස්වැසිල්ලකි.

"ම... මට තැන හොයාගන්න ටිකක් අමාරු උනා සර්.."

"ඒ කියන්නෙ මගේ ආයතනය ඒ තරම් ප්‍රසිද්ධ එකක් නෙමෙයි කියන එකනේ..?"

දබරැගිල්ලෙන් නළලට තට්ටු කරගන්නා ගමන් ඔහු කීවේය. ඒ මුහුණේ තිබුණේ දැඩි කල්පනාකාරී බවකි. එහෙත් උකුස්සෙකුගේ වැනි තියුණු ඇස් කෙලින්ම යොමුවී තිබුණේ මා දෙසටය. මේ තරම් විශාල ආයතනයක ප්‍රධානියාට මගේ පුංචි නම මතක තිබීම ගැන මගේ සිතට දැනුනේ තේරුම් ගැනීමට අපහසු වූ සතුටකි.

"අනේ නෑ සර්.. මම මෙතන පහුකරගෙන හුගක් දුර ගිහින්.. පස්සෙ ත්‍රීවීල් එකකින් ආපහු ආවේ.."

මා ඒ කියූ දේවල් පිළිබදව ඔහු එතරම් තැකීමක් කළේ නැත. එම නිසාම, මා අනවශ්‍ය දේවල් ඔහු හා කිව්වාවත්ද යැයි මට සිතුණි.

"මිස්ට ජයවර්ධනගෙ ගැරන්ට් එකට තමයි මං කාංචනව මගේ බතික් ඩිසයින් කරන්න ගත්තේ. අඩුගානෙ මං කාන්චනගෙ එක ආර්ට් එකක්වත් දැකලා නෑ. තේරුණානේ. මෙතන හොදට වැඩ කරගෙන හිටියොත් හුගාක් හොද තැනකට යන්න පුලුවන්. මේ ආයතනයේ වැඩ කරන හැමෝම හොදයි. ඒ හැමෝම එක්ක කාන්චන හොදින් ඉන්න ඕන.."

මම යටහත් පහත්ව හිස වැනුවෙමි. මැණික්දිවෙල මහතා කියන පරිද්දට මේ ආයතනයේ සියල්ලෝම හොදය. එතකොට මා හට නිකරුණේ සැර දැමූ තරුණියත් හොද කෙනෙක්දැයි මම මගෙන්ම ඇසුවෙමි. නැත.. ඇය කිසිසේත්ම හොද කෙනෙකු වන්නට බැරිය. නැතිනම් මා වැනි අහිංසකයෙකුට නිකරුණේ සැර දමන්නේ නැත. ඇය මේ ආයතනයේ සාමාන්‍ය නිලධාරිනියක වන්නට ඇත. සමහරවිට පිළිගැනීමේ නිලධාරිනිය විය හැක. අප වැනි සොක්කන්ට ඔහොම පුස්පාට් දමන්නේ ලොකු අය නොවේය. අපේ මට්ටමේම අයය. නවීන විලාසිතා වලින් සැරසුණු පලියට මුලු ලෝකයම තමා අතේයැයි ඇය සිතනවා විය යුතුය. ඇය කෙරෙහි මට දැනුනේ දැඩි නොපහන් බවකි.

"කාංචනගෙ නිර්මාණ හැකියාව කොහොමද කියලා මට බලාගන්නත් ඕන. හදිසියක් නෑ.. පුලුවන් උපරිම විදියට කරලා මට දන්වන්න. කාංචනට අවශ්‍ය කරන හැමදේම මෙහේ තියෙනවා.. ම්.. එතකොට කාංචනට හැමදාම ගෙදර යන්න අවශ්‍යද..?"

තියුණු ඇස් යළිත් කෙලින්ම මා දෙසට යොමුවිය. නැතැයි කියන්නට මෙන් මම හිස දෙපැත්තට වැනුවෙමි. කරුණාවන්ත මුහුණේ අපූරු සිනාවක මං සලකුණු සටහන් විය. ඇත්තටම මැණික්දිවෙල මහතා මොනතරම් කරුණාවන්ත පුද්ගලයෙක්ද..?

"කාංචන තාමත් ඉන්නෙ බයවෙලා වගේනේ. කොල්ලො උනහම ඔහොම බෑ, තේරුණානේ.. මං ඔයාව මෙතෙන්ට තෝරගෙන ඉවරයි මනුස්සයෝ.. මේ බිල්ඩින් එක පහල මං කාමර දෙක තුනක් හදලා තියෙනවා. කාංචනට ඒවායින් එකක නවතින්න පුළුවන්.."

සිතේ සතුට උතුරා ආවේ ගගක් ගලන්නා සේය. මෙය නම් අදහාගන්නටවත් බැරිය. රැකියාව ලැබුණෝතින් නවතින තැන පිළිබදව ගැටලුව මගේ ඔලුවේ තිබුණේ ඉතා විශාල ගැටලුවක් ලෙසය. මැණික්දිවෙල මහතා ගැන වූ භක්තියෙන් මගේ දෙඇසට කදුළු උනා ආවේය. මම හනික පුටුවෙන් නැගිට ඔහු ඉදිරියට විත් දණ ගසා වැන්දෙමි. ඒ මුහුණේ පැන නැගුණේ දැඩි විමතියක මං සලකුණු වුවත්, ඔහු මගේ උරහිස් වලින් අල්ලා ඉහලට එසෙව්වේය.

"ජයවර්ධනගේ ගැරන්ටිය හරි.. මූණ දැක්ක ගමහන් මං හිතුවා කාංචන හොද කොල්ලෙක් කියලා.. එහෙනම් ඉතිං ඔය ඉස්සරහ පේන කොරිඩෝ එක දිගේම යන්න. දිගටම ගියාම හම්බවෙන විශාල කාමරය තමයි කාංචන වැඩ කරන කාමරය. එතැන ඉන්නෙ මේ ආයතනයෙ දෙවැනියා. කරන්න ඕන දේවල් කාංචනට එතැනින් දැනගන්න පුළුවන් වේවි."

මම කාමරයෙන් එළියට ආවෙමි. ජයවර්ධන අංකල් නම් ලබන ආත්මයේ හෝ බුදුවිය යුතුය. මේ රැකියාව හොයා දුන්නේ ඔහුය. ඔහුගේ දැන හැදුනුම්කම්වලට පිං සිද්ධ වන්නටය. ලැබෙන පළමු පඩියෙන් ඔහුට හොද තෑග්ගක් ගෙන ගොස් දිය යුතුය. අයියාටත් සතුටු හිතෙන දෙයක් දිය යුතුය. පුංචි කාලයේ සිටම මගේ අත්වැල වූයේ ඔහුය.

"ද... ඩ්... ඩා... ස්..."

කිරි කොතලෙට හෙණ ගැසුවාක් මෙන් මගේ කල්පනා සාරගය නිම වී ගියේ කවුරුන් හෝ ඉතා වැරෙන් ඇගේ හැපෙනවාත් සමය. උනේ කුමක්දැයි සිතාගත නොහැකිව මම වටපිට බැලුවෙමි. මා තවමත් සිටින්නේ කොරිඩෝවේ මැද හරියේය. බතික් තිරවලින් වටවී තිබූ නිසා කොරිඩෝව අදුරු පැහැයක්ද ගෙන තිබිණි. අබ දැමුවාත් පුපුරා යන තරම් කේන්තියෙන් මූණ පුප්පාගෙන බිම වැටී සිටියේ, මට මුලින් සැර දැමූ යුවතියය. දැන් නම් හොදටෝම බැනුම් අසන්නට සිදුවන බව මට විශ්වාසය.

"කණ වෙලාද මිනිහො උඩ බලාගෙන යන්නේ..?"

ඇය මගේ මූණටම බැණ වැදුනාය. රටේ ඇති නැති දේවල් කියමින් ඇය මට ඔරවන හැටි බලන්නට මෙතන කිසිවෙකුත් නොසිටි එක ගැන මම දෙවියන්ට පිං දුනිමි. මා වටපිට බැලුවේ තවත් කිසිවෙකු හෝ ඇයගේ කටේ සද්දයට පැමිණේවිදෝ කියාය.

"කොහෙද යන බූරු තඩියෙක්.."

නප්පියටම තදවී ඇය තවත් මොනවදෝ කියවාගෙන යයි. මේ ආයතනයේ සේවය කරන හැහෝම හොද අය යැකි මැණික්දිවෙල මහතා මා හට කීවේ වැරදීමකින් විය යුතුය. එසේත් නැත්නම් ඒ කරුණාවන්ත මිනිසා මේ නොහික්මුණු තරුණිය ගැන නොදන්නවා විය යුතුය.

"ස... සමාවෙන්න මිස්.. අ.. අත්වැරදීමක් වුණේ.."

බිමට වැටී තිබුණු කොළ අහුලන ගමන් මම කීවෙමි. තවත් මොනවදෝ තොල් මතුරමින් ඇය ෆයිල් කවර එකතු කරයි. ඇත්තටම ඇය මට තවමත් බනිනවාද..? කොල අහුලන ගමන් මම ඇය දෙස හොරැහින් බැලුවෙමි. හිතාගන්නවත් බැරි තරමට ඒ මුහුණ ලස්සනය. පිං පාටය. මේ තරම් සොදුරු රූපයක, නපුරු හදවතක් හැංගී ඇත්තේ කොහොමදැයි මට හිතාගන්නටවත් බැරිය. ඇගේ දෙඅත වාත්තු කළාක් මෙන් ඇත්දල පැහැයෙන් තිබුණි. මේ ලෝකයේ ඇති ඕනෑම විලාසිතාවක් වුවද ඇයට දැමුවෝතින් ඒ හැම එකක්ම ඇයට ගැලපේ යැයි මම සිතින් අනුමාන කළෙමි.

"ඇහින්දා නම් මෙහාට දෙනවා තවත් බලන් ඉන්නේ.."

මුහුණ ලස්සන වූවාට කටහඩේ නම් මෙලෝ ලස්සනක් නැත. ඇය ඉපදී සිටින්නේ බනින්නටම වාගේය. මම හනික ඇය වෙතට එකතු කළ කොළ මිටිය දුන්නෙමි. ඇය එය මගෙන් ගත්තා නොව, උදුරා ගත්තාය. කිසිවක් සිතාගත නොහැකිව මා ලතැවී සිටියදී ඇය මැණික්දිවෙල මහතාගේ කාමරය වෙතට යන හැටි මම බලා සිටියෙමි. ඇය මා පිළිබදව කුමක් හෝ වැරදි දෙයක් මැණික්දිවෙල මහතාට කියන්නට යනවාදැයි බියකින් මගේ හදවත දෙදරා ගියේය. එහෙත් මම ඇයට කිසිදු වැරැද්දක් නොකළෙමි. අප දෙදෙනා හැප්පෙන්නට ඇත්තේ අනිවා ඇයත් අහක බලාගෙන පැමිණි නිසා විය යුතුය. ඒ අනුව සිදුවූ වැරැද්දට අප දෙදෙනාම වැරදිකරුවන්ය. එසේ නම් ඇය මා හට බැනගෙන බැනගෙන ගියේ ඇයි..? හරි නම් මටත් තිබුණේ ඇයට ඇට්ටි හැලෙනතුරු බැනගෙන බැනගෙන යන්නටය. එවිටවත් ඇයගේ ඔය මහන්තත්ව ගති නැතිවන්නට පුළුවන. අනික මා ඇගේ හැපුනා කියා ඇයට ඔතරම් ඩෝං යන්න තරම් දෙයක් සිදුවූයේ නැත. හිත හොදටෝම සන්සුන් වෙද්දී මං මැණික්දිවෙල මහතා කියූ කාමරය වෙතට ආවෙමි. මෙ ්හරියේ නම් බතික් තිර වලින් බිත්ති ඒ තරමට සරසා නැත. එයින් පෙනෙන්නේ ආයතනයේ දෙවැනියා බතික් සැරසිලිවලට එතරම් ප්‍රියතාවයක් නැති බවද..? 

"කාව හම්බවෙන්නද..?"

මගේ ඉදිරියේම වූ තරුණයෙක් මගෙන් විමසා සිටියේය. ඒ පැහැපත් මුහුණේ පිපී තිබුණේ සොදුරු සිනා රැල්ලකි. මෙන්න මෙය නම් නියම හිනාවකි. මිනිහෙක් ඉන්නවා නම් ඉන්න ඕනෑ ඔහොමය.

"මැණික්දිවෙල මහත්තයා කිව්වා මේ කාමරේට යන්න කියලා.. ඇතුලෙ බොස් ඉන්නවද..?"

"මං හිතන්නෙ ඇතුළෙ ඇති. ඔයා කවුද කියලා මට කරුණාකරලා කියන්න පුළුවන්ද..?"

"මෙහේ බතික් ඩිසයින් වලට අලුතෙන් ආවෙ මං තමයි.. මම කාංචන.."

"ආ.. එහෙනම් ඔයාද අපේ අලුත් ඩිසයිනර්.. මහත්තයා අපිට ඊයෙම ඔයා ගැන කිව්වා.. අපි එකතුවෙලා වැඩ කරමු.. මම පුබුදු.."

මුල් සිනාවම මුවේ රදවාගෙන පුබුදු මදෙසට අත යොමු කළේය. හිතට ආ මොකක්දෝ අපූරු ලෙංගතුකමකින් මම ඒ අත අල්ලාගෙන සෙලෙව්වෙමි. ඉතා ප්‍රියමනාප තරුණයකු වූ පුබුදු ගැන කිසියම් මිත්‍රත්ව හැගීමක් මගේ සිතට ඒ වනවිටත් දැනෙන්නට පටන් අරන් තිබිණි.

"ඔෆිස් එකේ අනිත් අයටත් මම ඔයාව අදුන්වලා දෙන්නම්.. එහෙනම් බොස්ව හම්බවෙලා එන්නකෝ.."

මගේ පිටට තට්ටු කර පුබුදු කාර්යාලය තුළට ගියායින් පසුව ඉදිරියේ වූ විශාල කාමරය තුළම මම ඇතුලු විමි. නුවරඑළියේ සීතලටත් වැඩිය සීතලක් දැනෙමින් තිබූ කාමරය තුළ කිසිවෙකුත් සිටියේ නැත. කාමරය මැද හරියේම ලොකු මේසයක් හා ඊට හුගක් එහායින් තවත් කුඩා මේසයක් තමා තිබිණි. කුඩා මේසය නම් මා සදහා වන්නට ඇත. ඉතා අලංකාර වූ බතික් රෙදිවලින් මුලු කාමරය පුරාම අනගි ලෙස සරසා තිබිණි.

මා සමග මෙතැන වැඩ කරන පුද්ගලයා කවුරුන් විය හැකිද..? මට හිදීමට සිදුවන්නේ ඔහුගේ අණසක යටතේය. ආයතනයේ දෙවැනියා වන ඔහුත්, මැණික්දිවෙල මහතා මෙන්ම කරුණාවන්ත අයෙක් නම් ගැටලුවක් නැත. එහෙත් අර යක්ෂ තරුණිය මෙන් කඩා පනින කෙනෙක් නම්, දවසට දෙකට මට මෙතැන එපා වෙනු ඇත. සිතේ කැළඹීම තිබෙද්දී නම් හොද ඩිසයින් එකක් කිරීමටවත් බැරීම කල්පයකටවත් බැරිය. කාමරයේ සිරි නරඹමින් සිටියදී, පිටුපසින් ඇසුනු සියුම් ශබ්දයෙන් මම ආපසු හැරී බැලුවෙමි.

එකපාරටම මගේ සිතට මහා මොකක්දෝ විය. කාමරයට පැමිණ තිබුණේ ඇයය. මට දෙවතාවක්ම නපුරුකම් පෙන්නූ ඇයය. ඇයට මේ කාමරය තුළ ඇත ගණුදෙනුව කුමක්දැයි මම මදක් කල්පනා කලෙමි. මා දුටු ගමන් ඒ මුහුණට අමුතු සුදුමැලි පැහැයක් එක්විණි. ඇය මදක් චංචල වූවා යැයි මට අහම්බෙන් මෙන් සිතිණි. එහෙත් අහංකාරකමින් උතුරායන ඒ මුහුණ දිහා නොබලාම මම බිම බලාගත්තෙමි.

"එපාර මේක ඇතුලටත් ඇවිත්.. ඇත්තටම මිස්ටර්.. ඔහේට මොනවද ඕන..?"

මදෙස එක එල්ලයේම බලමින් ඇය සැරෙන් ඇසුවාය. ඩිංගක් හෝ කරුණාවන්ත කමකින් කතා කරන්නට බැරි ඇයි..? අනිත් අතට මා මේ කාමරය තුළ කුමක් කළත් ඇයට ඇති රුදාව කුමක්ද..? මැණික්දිවෙල මහතා කියූ නිසා මම මෙහි පැමිණියෙමි.

"මං මේ දෙවනි මහත්තයා හම්බවෙන්න ආවේ.."

මම මදක් සැරෙන් කීවෙමි. ඇයට මෙතරම් සෙකන්ඩ් වීමට අවශ්‍ය නැත. එහෙත් ඇයගේ මුහුණට ආවේ මා හට තේරුම් ගැනීමට අපහසු විසුලු පෙනුමකි.

"ම්.. දෙවනි මහත්තයා හම්බවෙන්න නේද..?"

අර විසුලු පෙනුම එහෙම්මම තියාගනිමින් ඇය ඇසුවාය. මම කිසිවක් නොපවසාම හිස වැනිමි.

"එතකොට තමුන් කවුද...?"

කාමරයේ තිබූ විශාල මේසයට දෑතම බර කරමින් ඇය එක එල්ලයේම මදෙස බැලුවාය. මේ තරුණිය මගෙන් මේ හැටි ප්‍රශ්න කරන්නේ ඇයි...? ඇයට මාව පෙනෙන්නේ ත්‍රස්තවාදියෙකු හැටියටවත්ද..? 

"ම.. මං තමයි අලුත් ඩිසයිනින් වලට ආවේ.."

ඇඹරි ඇඹරී මම කීවෙමි. පිරිමියෙකු වී ගැහැණියක ඉදිරියේ ඇඹරෙන්නට සිදුවී ඇත්තේ මටය. මේ කවරදාකවත් මා හට සිදුවී ඇති දෙයක් නම් නොවේ. මේ අති පඩත්තල තරුණියට මා මෙතරම් බය වන්නේ ඇයි..? ඇගේ රෝස පාට මුහුණ රතුපාට වනතුරුම බැණගෙන බැණගෙන යන්නට මට සිතේ. එවිට මගෙන් තවත් ප්‍රශ්න අසන්නට ඇය නොඑනු ඇත.

"මූණ බැලුවාම නම් පේන්නෑ, කිසිම ඩිසයින් එකක් කරන්න පුළුවන් වෙයි කියලා.. හ්ම්... වාඩිවෙන්න අතනින්.."

ඇය කුඩා පුටුව දෙසට අත දිගු කළාය. අනතුරුව ඇය විශාල පුටුවේ වාඩිවෙන ගමන් මදෙසට සැකමුසු බැල්මක් හෙලුවාය. ඒ බැල්මට මගේ පපුවේ දෙතුන් පොළක්ම ඇවිලී ගියේය. එතකොට මේ ආයතනයේ දෙවැනියා ඇයද..? ඇය මේ තරම් පුස්පාට් මා හට දමන්නේ ඒ නිසාද..? මට වැඩ කරන්න සිදුවන්නේ ඇය සමගද..? මොකක්දෝ නොදන්නා හිරිවැටීමකින් මගේ හිත කීරි ගැහෙද්දී, මම මේසය වෙතට ළං වුණෙමි. ඒ මේසය මත තිබුණේ මාගෙට නිර්මාණය කර තිබූ බතික් තිර රෙදිවල දළ සටහන් කීපයකි. මම ආසාවෙන් ඒවා අතගා බැලුවෙමි. මේ ඇද තිබෙනවාට වඩා හොදට මට වේමා නිර්මාණය කළ හැකි බැව් සිතට දැනේ. එය සිතට සැනසීමක් වුවද, ආයතනයේ දෙවැනියා මේ තරුණිය නම්, ප්‍රශ්න ගොඩක ඇරඹුම මෙතන බැව් ඉවෙන් මෙන් මට තේරෙයි. එහෙත් අසීරුවෙන් ලැබුණු රැකියාව රැකගත යුතුය. ඒ නිසාම සිදුවන හැමදෙයක්ම ඉවසා හිදින්නට මම තීරණය කළෙමි.

"මෙහේ දෙවනි මහත්තයෙක් නෑ.. නොනා කෙනෙක් ඉන්නේ.. ඒ මම.."

අහංකාර කමින් පිරී ඇති ඒ රූමත් මුහුණ දෙස මම හෙමින් සීරුවේ බැලුවෙමි. මේ මරුමුස් පෙනුම අයින් කර දමන්නට ඇයට පුලුවන්කමක් ඇත්නම් ඇගේ මුහුණ කොතරම් සුන්දර වනු ඇතිද කියා මම කල්පනා කෙරුවෙමි. මද වේලාවකින් ඇය මා හට මා විසින් කළ යුතු වැඩ රාශියක් පිළිබද දැන්වූවාය. ඒවා සියල්ලම කිරීමට නම් මාස දෙකක් තුනක්වත් ගතවනු ඇත. එවිට මැණික්දිවෙල මහතාට පෙන්වීමට තිර රෙද්දක් නිර්මාණය කරන්නේ කෙසේද..? මා පත්වූයේ මහත්ම වූ ගැටලු සහගත තත්වයකටය. හිතේ කිසිදු තෙතමනයක් නැති මේ තරුණියට ඒ ගැන කියා පලක් නැත. ඇය එවිට තවත් මගේ ඇගට කඩා පනිනු ඇත. ඇය හදන්නේ මා සේවයට පැමිණි අද දිනම මට මෙතන එපා කරන්නටය.

"මොකක්ද නම..?"

ඒ කටහඩ ගලා ආවේ ඈත ලෝකයකින් වාගේය. මා සිටින්නේ කොතැනදැයි මටහා ගැනීමට මම තත්පරයක් දෙකක් ගත කෙරුවෙමි.

"නමක් නැද්ද..? මං නිකමා කියලා දාන්නද..?"

ඇයගේ මුහුණේ වූයේ සමච්චල් සහගත හිනාවකි. මෙය නම් මා අවුස්සන්නටම කරනා දෙයකි. කලින් මගේ ඇගේ හැප්පී කාමරයට ගිය වේලාවේදී, මැණික්දිවෙල මහතා ඇයට සියලු දේ කියන්නට ඇත. ඔහු ඒ තරම් ගුණගරුක මිනිසෙකි. එහෙත් මා ගැන සියල්ල දැන දැනත්, මාව මේ තරම් මැඩවීමට ඇයට ඇති වුවමනාව කුමක්දැයි කල්පනා කර බැලීමට තරම් වටිනා දෙයකි.

"කාංචන.."

මම හයියෙන් කීවෙමි. ඇය ආයතනයේ දෙවනියා වූවා කියා මගේ ඔලුවට අත හෝදන්නට ඉඩදිය යුතු නැත. හරි නම් මමත් ඇයගේ නම අසන්නට ඕනෑය. ඇයට මා කෙසේ ඇමතිය යුතුද..? ඒ ප්‍රශ්නය නම් මගේ හිතේ මහ ලොකුවට සටහන් වී තිබිණි. කෙසේ වෙතත් මම ඇයගෙන් කිසිවක් නෑසුවෙමි. ඇයද ඉන් අනතුරුව මා හට වචනයක් කතා නොකළාය.

                                             ****************************

රැකියාවේ පළමු දවස එලෙසින් ගෙවී යද්දී, ආයතනය ආසන්නයේම තිබූ පුංචි කාමරයේ මම නවාතැන් ගත්තෙමි. මට යාබදව තිබූ කාමරයේ නැවි සිටියේ පුබුදුය.

"වැඩ ටික ලේසිද..?"

ඇගපත සෝදා එළියට ආ කල පුබුදු මගෙන් ඇසුවේය. ආයතනයේ පැරණි සේවකයෙකු වූ පුබුදුගෙන් අසා දැන ගැනීමට මට බොහෝ දේ තිබිණි.

"එච්චර අමාරුවක් නෑ.. මං හිතන්නෙ ඉස්සරහටත් අමාරු වෙන එකක් නෑ.. පුබුදු මෙහේට ඇවිත් ගොඩක් කල්ද..?"

"අවුරුදු තුනක් විතර ඇති. මං ඒත් බැලුවා ඔයා ලන්ච් එක වෙලාවෙදිත් එළියට ආවෙ නැත්තෙ ඇයි කියලා.."

සිදු වූ සියල්ල පුබුදු හා පැවසීමට සිත් වුණිද, වචන තෝරා බේරාගෙන කතා කරන්නට මම උත්සාහ ගත්තෙමි.

"මේ කොම්පැණියේ දෙවැනියා, මගේ කාමරේ ඉන්න මිස්නේ, එයා මට කිසිම බුරුලක් දෙන්නෑ පුබුදු.. මගෙත් එක්ක කතා කරන්නෙත් තරහෙන්.. අද දවසට මට කරගන්නත් බැරි තරම් වැඩ ගොඩක් දුන්නා.. මට කෑමට යන්නත් පරක්කු වුණේ ඒකයි.. ඒ මිස් නම් හරිම සැරයි පුබුදු.. මට කිසිම කරුණාවක් පෙන්නුවෙ නෑ.."

සිතට දැනුණු දේ සැර බාල කරමින් මම කියාගෙන කියාගෙන ගියෙමි. පුබුදුගේ මුවේ මද සිනාවක් ඇදී නොපෙනී ගියේය. හෙතෙම මගේ අතිකින් අල්ලා ගත්තේය.

"මිස් සැර කෙනෙක් නෙමෙයි කාංචන.. මිස් හරිම හොදයි.. ඒත් මේ ළගකදි ඉදලා මිස් ඉන්නෙ හරිම හිතේ අමාරුවෙන්.. මොනව කිව්වත් ඔයා මිස් එක්ක තරහා වෙන්න එපා.. අනිත්තෙක ඉතිං ආයතනයේ අයිතිකාරයෝ එක්ක රංඩු වුණොත් පාඩුව වෙන්නෙ අපිටමනේ.."

"අයිතිකාරයෝ කියලා කිව්වේ..?"

මා ඇසූ දෙයට පුබුදුගේ ඇස් උඩ ඉන්දිණි.. 

"ඇයි මනුස්සයෝ.. මැණික්දිවෙල මහත්තයගෙ එකම දුව ඔය මිස්නේ.. මිස්ටනේ මේ කොම්පැනිය අයිතිත්.. ඇයි, ඔයා නමවත් දැක්කෙ නැද්ද...? අර දිනූකා එන්ටර්ප්‍රයිසස් කියලා ලොකුවට ගහල තියෙන්නේ.."

මම ක්‍රියා කර ඇත්තේ මොන තරම් මෝඩ විදියට දැයි තේරුම් ගියේ පුබුදුගේ කතාවෙන් පසුවය.

එහෙනම් ඇයගේ නම දිනූකාය. දිනූකා මැණික්දිවෙලය. ඇය මට ඔතරම් ලොකු පාට් දමන්නට ඇත්තේ ඇයගේ අයිතිය නිසාය. මා වැනි හඩ්ඩෙකු ඇයගේ ඇගේ පැප්පුණ විට සීමාවක් නැතුවම මට බනින්නට ඇත්තේද ඒ නිසාය. ඇත්තටම මට ඩිංගක් හෝ ඒ ගැන නොසිතුණේ ඇයි..? මා මේ තරම් මෝඩද..? වැඩි පන්ඩිතකමට මම ඇයගේ නමද අසන්නට හිතාගෙන උන්නෙමි. තැන නොතැන නොබලා මා ඇයට මොනවා හෝ කීවා නම්, රස්සාවත් නැතුවම මට ගෙදර යන්නට තිබිණි. ඒ අවස්ථාවේ මොඩකමින් හෝ මා ක්‍රියා කළ ආකාරය ගැන මා පින්පෙත් දුන්නේ දෙවියන්ට නොව මටමය. එදින රාත්‍රියෙදී මම අයියාටත්, ජයවර්ධන අංකල්ටත් ලිපි දෙකක් ලියා තැබුවෙමි.




No comments:

Post a Comment