Friday, February 24, 2012

| සමාවෙන්න රත්තරනේ | යෞවන සමින්ද්‍ර රත්නායක |




     සජීවනුයි, ඉරෝමියි යාලුවෙලා අවුරුදු හතරක් ගෙවිලා ගිහිල්ලා තිබුණා. ඒ අවුරුදු හතර ඇතුලෙ ආපු බාල්දි, කොකු, බේසම් වලට මද්දුම බණ්ඩාර වගේ ඉස්සරහට ගියේ මම. ඒක හන්දමද කොහෙද උං දෙන්නා මටයි, කොල්ලො ගැන්සියටයි චයිනීස් රෙස්ටුරන්ට් එකේ ලන්ච් එක සෙට් කරලා තිබුණා.  වීශේෂත්වයකට තිබුණෙ භවන්තත් එතැන ඉදපු එක. මුලින්ම සජීවන්ටයි, ඉරෝමිටයි විෂ් කරලා අපි කන්න පටන් ගත්තා..

"හොද වෙලාවට මුං දෙන්නා බැන්දෙ නැත්තෙ.. නේද අනගි..?"

නිර්මාන් මං දිහාට හැරුණා. ඉරෝමිගෙ මූණට ආවෙ අපහැදිලි හිනාවක්. ඒත් කකා හිටපු එකෙක්වත් ඒ ඇයි කියලා අහපු නැති හින්දා නිර්මාල්ටම කතා කරන්න වුණා. අඩුම ගානේ මංවත් ඇහුවෙ නෑ.

"කොහෙද ඉතිං කන්න ගියාම උඹලට මෙලෝ සිහියක් නෑ නේ.  ඇයි බං මුං බැන්ද නම් හෙම අපිට මෙහෙම කන්න අරන් දිදී ඉදියිද..?"

"බලන් ගියාම නිර්මාල් කියන එකෙත් ඇත්තක් තියෙනවා.. ඇත්තටම ඔයාලා දෙන්නගෙ මැරි කරන්න අදහසක් නැද්ද..?"

මෙච්චර වෙලා සද්ද නැතුව කෑම කකා ඉදපු භවන්ත ඇහුවා. ඉරෝමිගෙ මූණට ආවෙ ලස්සන හිනාවක්. ඒ වගේ හිනාවක් අයිති කරන් ඉන්න සජීවන් ගැන මගේ  හිතට ආවෙ ලොකු සතුටක්.

"තියෙනවා.. තියෙනවා.. ඒත් මේ කලබලේ නම් නෙමෙයි අයියෙ..." 

ඉරෝමි ඒ ටික කිව්වෙ භවන්තට වුණත් එයා බලන් හිටියෙ සජීවන් දිහා. ඒත් එක පාරටම භවන්තගෙ මූඩ් එක අප්සට් ගියා. කෑම කකා හිටපු කොල්ලා සෙට් එකට ඒක නොතේරුණත්, භවන්ත දිහා බලන් ඉදපු මට තේරුණා. ඒ අප්සට් වෙච්ච මූණ උඩට ලොකු කේන්තියකුත් මතුවෙලා තියෙන හැටි මං ඊළගට දැක්කා. එකපාරටම මොකද මේ වුණේ කියලා මට හිතාගන්න බැරිවුණා.

භවන්තගෙ ඇස් කෙලින්ම ඉලක්ක වෙලා තිබ්බෙ අපි කට්ටියම ඉදපු මේසෙට එහා මේසෙ බොහොම නීවී සැනසිල්ලෙ කෑම කන මනුස්සයෙක් දිහාට. ඒත් ඒ මනුස්සයා කවුද කියලා දැන ගත්තහම මගේ හිතට ආවෙ නොසන්සුන් හැගීමක්. මීට කලින් රීගල් ෆිල්ම් හොල් එකේදියි. ෆුඩ් කැබින් එකේදියි අපිට හම්බවෙච්ච මේ මනුස්සයා අදත් අපි ළගට ඇවිල්ලා තිබුනා. මේ මනුස්සයටයි, භවන්තටයි තියෙන සම්බන්ධෙ මොකක්ද කියලා හිතාගන්න බැරුව මං ඉන්දෙද්දි තමයි භවන්ත එකපාරටම නැගිට්ටේ.

"අයිම් එක්ස්ට්‍රීම්ලි සොරි... සජීවන්... ඉරෝමි.. අපි වෙන දවසක හම්බවෙමු.. මං යනවා.."

හිතාගන්නවත් බැරිතරම් ඉක්මනට ඒ ටික කියලා භවන්ත රෙස්ටූරන්ට් එකෙන් පිට වුණා. හැම එකාම මූණෙන් මූණ බලන් ඉන්දෙද්දි මමත් භවන්තව ෆලෝ කරා. ඒත් මටත් කලින් භවන්ත ඉස්සර වෙලා තිබුණා. නිල්පාට පොලිස් ජීප් එක කලු දුමාරයකුත් එක්ක මගෙන් ඈත්වෙලා යන හැටි මං දැක්කා. ඇත්තටම මගේ හිතට ආවෙ නොපැහැදිලි කේන්තියක්. භවන්තට මේ මනුස්සයව පේන්න බැරි වෙන්න මොකක් හරි හේතුවක් තියෙන්න ඕන. නැත්නම් පිස්සෙක් වගේ මෙහෙම හැසිරෙන්න භවන්තට උවමනාවක් නෑ නේ. මං තනියෙම හිතන්න ගත්තා. අදටත් එක්ක දවස් තුනයි. ඊට පස්සෙ දවසෙ ඇවිත් වෙච්ච දේට සොරි කියනවා. ඒ විදියට හැසිරුනේ ඇයිද කියලා කියන්නෙ නෑ.  සමහරවිට භවන්ත ට්‍රයි කරපු ගර්ල් කෙනෙකුට ඒ මනුස්සය ට්‍රයි කරලා යාලු වෙලාද දන්නෙත් නෑ. භවන්ත කියන්නෙ නැත්නම් මේ ගැන අහන්න හොදට කෙනා තමයි ඒ පුද්ගලයා නේද කියලා මට හිතුනා. අන්තිමට මම තත්පරේට දෙකට රෙස්ටුරන්ට් එක ඇතුලට ආවා. ඒ මනුස්සයා  හිටපු තැන හිස්වෙලා තිබුණා. ඒ කියන්නෙ මිනිහත් අතුරුදන් වෙලා..

                               ****************************

ඒ සිද්ධියෙන් පස්සෙ දවස් දෙකතුනක් හෙමින් සීරුවෙ ගෙවිලා ගිහින් තිබුනා. ඇත්තටම ඒ දවස් දෙක තුනේ මම භවන්ත ගැනවත්, අර මනුස්සයා ගැනවත් කල්පනා කරේ නෑ. කල්පනා කරාට මට උත්තර හම්බවෙන්නෙ නෑ කියලා මං දැනන් හිටියා. ඒක හන්දම මං කල්පනා කරේ සංජානි ගැන. එයාව හම්බවෙන විදියක් ගැන. මං තවත් පරක්කු වුණෝතින් වෙන කවුරු හරි එයාට අයිතිවාසිකම් කියයි කියන බය මගේ හිතේ තිබුණා.

උදේ එකොළහ විතර වෙද්දි මං ඔස්බෝන් කම්පියුටර් ක්ලාස් එක ළගට ගියා. කලින් දවසක විදියටම රිසෙප්ෂනිස්ට් ගර්ල්ට කියලා මං සංජානිව ෆෝන් එකට ගෙන්න ගත්තා. සංජානිගෙ කටහඩ රිසීවර් එකේ එහා කොනෙන් ඇහෙද්දි මගේ හිත නොසන්සුන් වුණා.

"හෙලෝ.. මං අනගි කතා කරන්නේ.. මට ඔයාව හම්බවෙන්න ඕන.."

මං කෙලින්ම කියලා දැම්මා. ආයෙ මොකටද තටම තටම ඉන්නේ. රිසීවර් එක එහා පැත්තෙන් මහ බර විදියට හුස්මක් හෙලන හඩක් මට ඇහුණා. තමන් අකමැති කවුරු හරි එක්ක කතා කරන්න වුණාම ඕන කෙනෙකුට ඔය වගේ වෙනවා කියලා මං දැනන් හිටියා.

"ඇයි...?"

 ඒ තනි වචනෙ තිබ්බෙ ලොකු දැඩි බවක්. මගේ හිතේ තිබ්බ 
ශක්තිය ටිකෙන් ටික දියවෙන්න ගත්තා.

"ඇයි කියලා ෆෝන් එකෙන් කියන්න බෑ සංජානි.. ප්ලීස්.. මං ආයේ ඔයාට කරදර කරන්නෙ නෑ. එක විනාඩි පහකට මාව හම්බවෙනවද..? මං පල්ලෙහා කාර් පාක් එකේ ඉන්නේ.."

ඩිංගක් වෙලා යනකන් එහා පැත්තෙන් කිසිම සද්දයක් ආවේ නෑ. එයා කල්පනා කරනව කියල මට තේරුණා.

"හොදයි.. මං එන්නම්.. හැබැයි මේ තමයි අන්තිම එක.."

සංජානි එහෙම කියද්දි මගේ හිතට ආවෙ මහා වීශාල සතුටක්. තව විනාඩි කිහිපයකින් දෙකකින් එයා මං ගාව ඉන්නවා කියලා හිතුණහම හිත ඇතුලට ආවෙ අමුතුම ගතියක්. කාර් පාක් එකට වෙලා මං ඔම්බෝන් එකේ පඩිපෙළ දිහා බලාගෙන හිටියා. ටිකකින් මගේ ඇස් බලාපොරොත්තුවෙන් හිටපු රූපෙ ඈතින් මතුවුනා. ඒ සුදු මූණ පුරාම තියෙන කේන්තියෙ හීන් හෙවනැලි මං දැක්කෙ ඒ වෙලාවෙදිමයි...

"ඔයාට කරදරයක් කරන්න මං හිතුවෙ නෑ.. ඒත් මගේ හිතට හරි කරදරය සංජානි. ඔයා ඉන්නෙ මං ගැන කේන්තියෙන් කියලා මට තේරෙනවා."

හිත ඇතුලෙ ආයෙත් පිරිල තියෙන දේවල් මං එළියට දැම්මා. ඒත් සංජානිගෙ මූණ සමච්චලේට වගේ ඇද වුණා.

"මං කේන්තියෙන් හිටියත්, සංතෝසෙන්  හිටියත් ඒකෙන් ඔයාට ඇති වැඩක් නෑ මිසටර්.. ප්ලීස්.. මේ අන්තිම වතාවටයි කියන්නේ. මට මගේ පාඩුවෙ ඉන්න දෙන්න.."

"කෝ... ඉතින් ඔයා මට කතා කරන්න දෙන්නෙ නෑ නේ.."

"ඔයාට මොනවද මිස්ටර් කතා කරන්න තියෙන්නේ..? මාව දැක්ක දවසෙ ඉදලා මගේ පස්සෙන් ආවා කියලද..? මට ආදරෙයි කියලද..? ආ.. තව ඉස්සරහටත් මගේ පස්සෙන් එනවා කියලද... ආ..?"

සංජානි මගේ මූණටම ඇහුවා. මගේ හිතේ පිරුණෙ මහා විශාල ලැජ්ජාවක්. ජීවිතේ කවමදාකවත් මං මේ වගේ අවස්ථාවකට මූණ දීලා තිබුණෙ නෑ. ආදරය කරන්න යන එක මේ තරම් කටුකද..? ඒත් මේ අතරින් මට හිතුනෙ මේ ආඩම්බරකාරි කොහොම හරි පරාද කරන්න ඕන කියන එක. අනගි රඹුක්වැල්ලට පරාජය කියන දේ දරාගන්න බැරි දෙයක්..

"සංජානි... ඔයා මං ගැන වැරදියට හිතන් ඉන්නේ.. ඩිංගක් නෝමල් වෙන්න.. ප්ලීස්.."

"මට මිස්ටර් ගැන හරියට හරි වැරදියට හරිවත් හිතන්න ඕනෙ නෑ.. අනික මට නෝමල් වෙන්න ඔයා කියන්න ඕනෙ නෑ..  මං මෙච්චර හරි කතා කෙරුවෙ මිස්ටර් මගේ අයියගෙ යාලුවෙක් හන්දා.. තවත් මට කරදර කරන්න එපා. මේ වැඩේට මං කැමති නෑ.."

ගහෙන් ගෙඩි එනවා වගේ ඒ ටික කියලා සංජානි ඉස්සරහට ගියා. කෙල්ලට තරහා ගිය පාරට, එයා ගියේ පංතිය පැත්තට නෙමෙයි බස් හෝල්ට් එක පැත්තට. දැන් තවත් සංජානි ළගට කිට්ටු වෙන එක ඒ තරම් හොද දෙයක් නෙමෙයි කියලා මට දැනුනත්, මමම ඒක පිළිගත්තෙ නෑ. මගේ මුරණ්ඩු හිතේ හැටි මම හොදට දැනගෙන හිටියා. මොනව හරි බාල්දියක් පෙරල ගන්නැතුව මෙතනින් මම අද අයින් වෙන්නෑ කියලා මං හිතාගත්තා.

"සංජානි...... ප්ලීස්... මං කියන දේ ටිකක් අහන්න.."

බස් හෝල්ට් එකට වෙලා අනිත් පැත්ත බලන් ඉදපු එයා ගාවට මං ළංවෙලා කිව්වා. ඒ මූණෙ තිබ්බෙ මහා නොරිස්සුම් ගතියක්. සුදු පාට ඒ මූණ කේන්තියෙන් රතු පාට වෙලා තිබුණා.

"ඔයා අනිත් පැත්ත බලන් හිටියට කමක් නෑ.. ඒත් මං කියන දේවල් ඔයාට ඇහෙනවා කියලා මං දන්නවා. මගේ හිත ඔයාට කැමති වුණේ ඔයාව දැකපු ඉස්සෙල්ලාම දවසෙ ඉදලා. ඒත් දකින දකින් කෙල්ලො පස්සෙ යන මිනිහෙක් නම් නෙමෙයි මං.. මගේ හිත ඉල්ලුවෙ ඔයාව.. ඒක ඊයෙටත්, අදටත්, හෙටටත් වලංගුයි සංජානි. මං මේ කරන්නෙ බොරුවක් කියලා හිතෙනවා නම් මං ඔයාලගෙ ගෙදරට ඇවිල්ලා මේ යෝජනාව කරන්නම්. ඔයාගෙ අම්මයි, අයියයි ඉස්සරහම. ඔයා මොකද කියන්නේ..?"

මං එහෙම කිව්වහමත් ඒ මූණ හොද තත්වෙකට ආවෙ නෑ. එයාට මම කරදර කරනව වැඩිද කියලත් මට හිතුණා. ඒත් මගේ හිත අසරණ කරපු තරම් මේ සුදු මූණ දාලා, මේ අඩම්බර හිතෙන් වචනයක් ගන්නෙ නැතුව මට යන්න හිතුණෙ නෑ. ඒ සිතුවිල්ලම අන්තිමට මට අරන් ආවෙ ලොකු පරාජයක්..

"වැඩේ කැතයි නේද....?"

ගොරෝසු කටහඩක් පස්සෙන් ඇහෙද්දි මාත්, සංජානිත් ඒ දිහාට හැරුණෙ බොහොම ඉක්මනට. එතන හිටියෙ පොලීසියෙ කොස්තාපල්ලා දෙන්නෙක්. පොලිස් ජීප් එකත් ඊට ඩිංගක් එහායින් නවත්තලා තිබුණා. හොද වෙලාවට ඒක ඇතුලෙ භවන්ත හිටියෙ නෑ.

"කිසිම කැතක් නෑ... මොකද ප්‍රශ්නේ..?"

වෙනදා පුරුදු විදියට මං ඇහුවා. මූ දන්නවා නම් මං කවුද කියලා මට කිට්ටු වෙන්නෙවත් නෑ කියලා මං දැනන් හිටියා. යාපනේ පැත්තට ට්‍රාන්සර් එකක් යන්න කවුරුත් කැමති නෑ නේ. ඒත් සංජානි ඉස්සරහා මං කූල් වෙන තරමට හොදයි කියලා මට හිතුණා. නැත්තං මං ලෝක මදාවියෙක් කියලා එයා හිතන එක වලක්වන්න සක්කරයටවත් බෑ කියනෙක මං දැනන් හිටියා. 

"ප්‍රශ්නෙ මොකක්ද ඇහුවා... තමුසෙ මේ මිසීට කරදරයක්නේ කරන්නේ.. අපි ඈතට වෙලා බලන්  හිටියේ.."

කොස්තාපල් මට තමුසෙ කියලා කියද්දි මගේ හිත කේන්තියෙන් උතුරුලා ගියා. දැන්.... මේ දැන් මුගේ මූණ මැදට දමලා ගහන්න ඕන කියලා සිතුවිල්ල මං නවත්ත ගත්තේ හුගාක් අමාරුවෙන්. මං සංජානි දිහා බැලුවා, එයා හිටියෙ බිම බලාගෙන කරන්න දයෙක් නෑ. දන්න ශිල්ප ඔක්කොම ඇග ඇතුලෙ තියාගෙ බලන් ඉන්නයි වෙන්නේ. නැත්තං සංජානි මං ගැන මොනවා හිතාවිද..? 

"කරදරයක් කියලා කොහොමද මිස්ටර් කියන්නේ.. මේ මගේ ගර්ල් ෆ්‍රෙන්ඩ්.."

මං සංජානිව පෙන්නලා කිව්වා. කොස්තාපල්ගෙ ඇස් උඩ ගියා. දැන් නම් වැඩේ ගොඩින් බේරෙයි වගේ.

"ඇත්තද මිස් මේ කියන කතාව...?"

කොස්තාපල්, සංජානිගෙන් ඇහුවා. එයා මොනවා කියයිද 
කියන දෙගිඩියාවෙන් මං හිටියේ.. 

"බොරුවක්... එයාගෙයි, මගෙයි කිසිම සම්බන්ධයක් නෑ.. මෙයා මට කරදර කරනවා.."

කිසිම හිතක් පපුවක් නෑ වගේ සංජානි කිව්වා. කොස්තාපල්ගෙ මූණට ආවෙ බලු හිනාවක්. නැගපං ජීප් එකට කියන විධානේ ඒ හිනාව ඇතුළෙ තිබුණා. මං ආයෙමත් සංජානි දිහා බැලුවෙ එයා මොනව හරි කියයිද කියලා බලන්න. ඒත් ඒ ආඩම්බරකාරි වචනයක්වත් කිව්වෙ නෑ.

"එහෙනම් ඉතින් මහත්තයෝ.. නගිමු නේද ජීප් එකට..?"

අනගි රඹුක්වැල්ල කියන්නේ මෙහෙම පීචං වෙන්න ඕන කෙනෙක් නෙමෙයි වුණත් මට කරන්න කිසිම දෙයක් තිබුණෙ නෑ. සංජානි ඉස්සරහා කලර්ස් දාලා වීරයෙක් වෙන්න මගේ හිතට හිතුණෙ නෑ. ඒ ඇයිද කියලා මට තේරුණෙත් නෑ. වෙන වෙලාවක නම් විනාඩියක් දෙකක් යද්දි මෙතන ගිණිකෙලි සංදර්ශනයක් පවත්වනවා වුණත් මට ඕන වුණේ සංජානි ඉස්සරහා අහිංසකයෙක් වෙන්නද මංදා.. සංජානි දිහා බලාගෙනම මං පොලිස් ජීප් එකට නැග්ගා. ජීප් එක ස්ටාර් කරන්න ඔන්න මෙන්න කියලා තියෙද්දි සංජානි ඔලුව උස්සලා මං දිහා බැලුවා. ඒ ඇස්වල තිබ්බෙ තරහක් නෙමෙයි කියනෙක මං හොදටම දැක්කා. ඒවයෙ තිබ්බෙ මොකක්දෝ නොතේරෙන දුකක්. ඒත් මං ඒ ගැන කල්පනා කරන්න ගියේ නෑ. මේ පොලීසියෙ උදවිය මං පොලීසියට එක්කන් ගිහින් මොනවා කරන්න හිතාගෙන ඉන්නවද දන්නෑ කියලා මං හිතුවා. මං කවුද කියල මේ යක්කුන්ට කියන්න ඕනෙත් නෑ කියලා මං හිතාගත්තා. වැරදිලාවත් මං කලබල කරලා මේක ලීක් වුනොත් හෙට උදේ පත්තරේ හෙඩ් ලයින් එකෙ රඹුක්වැල්ල මන්ත්‍රීතුමාගේ පුතා පොලිස් අත්අඩංගුවට කියලා වැටෙන එක වලක්වන්න සක්කරයටවත් බෑ කියලා මං දැනන් හිටියා. ඒත් භවන්ත පොලිස් ස්ටේෂන් එකේ හිටියොත් මොනව වෙයිද කියන සැකයත් මගේ ඔලුවෙ ති්බබා. පොලීසිය ගාව වාහනේ නවත්තලා අපි කට්ටියම බැස්සා එළියට.. තත්පරයක්වත් ගියේ නෑ.. මහා සද්දෙට බ්රේක් පාරක්, අපි ආපු පොලීස් ජීප් එක පස්සෙන් ඇහුණා. පොලීසිය අස්සෙ මැරෙන්න යන්නෙ මනො මළ යකාද කියලා බලන්න මං හැරුණා. නවත්තපු ජීප් එකෙන් අඩියට දෙට අපි ඉස්සරහට ආවෙ භවන්ත.

"පීරිස්.. මොකද අයිසෙ මේ මහත්තයව අරන් ආවේ.. තමුසෙලට පිස්සුද..?"

"පොලීසිය ඉස්සරහදිම භවන්ත අර කොස්තාපලට කෑගැහුවා. කොස්තාපල් ඩිම් වෙලා. මිනිහා බලනවා ඇති මොකක්ද මේ 
අවනඩුව කියලා.."

"න්...නෑ සර් මෙයා.. ගෑණු ලමයෙකුට කරදර කරන්න ගියා.."

"කරදර කරන්න ගියා..? ඇයි මේ මහත්තයා ඒ ගෑණු ලමයව රේප් කරන්න ගියාද..? ආ.. මොනවද අයිසෙ මේ කරන්නේ.. දන්නවද මේ කවුද කියලා.. ?"

කොස්තාපල් සිරාවටම අවුල්වෙලා කියනඑක මට තේරුණා. ඒත් භවන්ත මෙතන මගේ වංශ කතාව දිගෑරියොත් ඊටත් වැඩියෙන් කතන්දරේ අවුල් වෙනවා කියලා මං තේරම් ගත්තා.

"ඒවා ඕනෙ නෑ භවන්ත.. මෙයා මාව වරදවා වටහා ගත්තා.. ඒ 
ගෑණු ළමයා කියපු එක මෙයා පිළිගත්තා. ඒකයි වුණේ.."

මං වැඩේ ෂේප් කරන්න ට්‍රයි එකක් දුන්නා. නැත්නම් මේක කොතනින් ඉවර වෙයිද කියලා කියන්න බෑනේ.. කොස්තාපල්ලා දෙන්නත් ඔලුව කහ කහ එතනින් මාරු වුණා. මං භවන්තත් එක්ක ඇවිත් ජීප් එකේ වැඩිවුණා. භවන්තගෙ මූණ දිහා බලන් මේ වා කියන එක තමයි වැඩේ කියලා මට හිතුනා..

"අනගි... මට ඇත්ත කියන්න.. මොකක්ද වුණේ..?"

භවන්ත මගේ මූණ දිහා බලාගෙන කෙලින්ම ඇහුවා.

"ඊට කලින් කියන්න, භවන්ත කොහොමද සීන් එක 
දැනගෙන මෙතෙන්ට ආවෙ කියලා.."

ඇත්තටම මට දැනගන්න ඕනවෙලා තිබුනෙ ඒකයි. භවන්ත ටිකක් වෙලා මං දිහා බලන් හිටියා.. 

"මං පොලීසියට එනන් ලෑස්තිවෙලා මග හිටියේ.. පස්ස කඩපු කඩියා වගේ නිර්මාල් දුවගෙන ආවා. අන්න අනගිව රිමාන්ඩ් කරන්න අරන් ගියා කියලා කිව්වා. මං වැඩි විස්තරයක් ඇහුවෙ නෑ සං ගාලා ආවා.."

ටවුමෙ කොහේ හරි ඉදන් නිර්මාල්ව සීන් එක බලන් ඉදලා තියෙනවා කියලා මං තේරුම් ගත්තා. ඒත් වැඩේ තියෙන්නේ නිර්මාල්, සංජානිව දැකලා තිබුනොත් විතරයි..

"මේකයි භවන්ත.. මං අර ග්ර්ල්ව හම්බවෙන්න ගියා. මගේ හිතේ තියෙන දේවල් එයාට කිව්වා. ඒත් එයා මාව කෙයාර් කලේ නෑ. මං මගේ පැත්තෙන් ඒ ගර්ල්ව ෆලෝ කරපු එක ගැන සාධාරණියකරණය කරන්න ගියා. ඒත් එයා මහා අඩම්බරකාරියක් භවන්ත. අපි දෙන්න තර්ක කර කර ඉන්දේදදියි පොලසීය ඇවිත් මාව අරන් ආවේ.."

භවන්ත දකුණු අතින් නළල මිරික ගන්න ගමන් මං දිහා බැලුවා. ඒ මූණෙ තිබ්බෙ නොසන්සුන් හැගීමක්. මං ඒක තේරුම් ගත්තා.

"දැන් මොකද අනගි කරන්න හිතන් ඉන්නේ..?"

"මුකුත් නෑ භවන්ත.. ජීවිතේ ඉස්සෙල්ලම වතාවට මං පාරාද 
වුණා. මං ආයෙ එයා ළගට යන්නෑ. එයා ගැන මගේ හිතේ ඉපදිච්ච ආදරෙත් ළග තියාගෙන මං ඉන්නවා. එයා මාව තේරුම් ගත්තෙ නෑ භවන්ත.."

"තව එකපාරක් මමයි, ඔයයි ගිහින් ඒ ගර්ල්ව හම්බවෙමුද අනගි..?"

භවන්ත එහෙම කිව්වාම මං ගැස්සිලා ගියා. භවන්තත් එක්ක සංජානිව හම්බවෙන්න ගියොත් හොදට හිටියි..

"ඕනෙ නෑ භවන්ත.. දැන් මගේ හිත හොදටම අවුල් වෙලා. අනිත්තෙක ඒ ගර්ල් මට කැමති නැත්නම් ඇයි අපි එයාට කරදර කරන්නේ..?"

"ඔයාට අකමැති වෙන කෙල්ලෙක් ගැන මට හිතාගන්නවත් බෑ අනගි. වෙන කෙල්ලො නම් පැනලා එන්නේ. හ්ම්.. ඔයා දැන් අප්සට් පිට ඉන්නේ. ඔය ගැන අපි පස්සෙ කතා කරමු... හෙට මං ගෙදර ඉන්නවා අනගි.."

භවන්ත කතාව නතර කරපු එකත් ලොකු දෙයක් වුණා. නැත්නම් භවන්ත එක්ක, භවන්තගෙ නංගි ගැන කතා කරන එක කොයි තරම් අමාරු දෙයක්ද..? ඒත් සංජානිත් ඉන්දෙද්දි භවන්තලගෙ ගෙදර යන එක ගැන නම් මගේ හිතේ තිබ්බෙ ලොකු අවුලක්..

හවස්වෙලා ගෙදර එද්දි මගේ ඔලුව හොදටම රිදෙන්න ගත්තා. මීට පස්සෙ ජීවිතේම සංජානිගෙ පස්සෙන් යන්නෙ නෑ කියලා මං හොදටම හිතාගත්තා. මේ රටේ කෙල්ලෙක් කියලා ඉන්නෙ සංජානි විතරද...? මේ අනගි රඹුක්වැල්ලට ඕනෙ තරම් කෙල්ලො තොග ගානෙ ගන්න පුළුවන් කියලා සංජානි දන්නෙ නැතුව ඇති..

"මොකද අනගි වුණේ..?"

වැලිකන්ද පාරට එන්න හම්බවුණේ නෑ. මග හිටියෙ නිර්මාල්. මූ මං එනකන් රැකගෙන ඉදලා..

"අවුලක් නෑ නිර්මාල්... මේ වෙන කේස් එකක්.."

"මාත් බය වුණා.. මං අහම්බෙන් වගේ දැක්කේ ඔයාව පොලිස් ජීප් එකට දාගන්නවා. ඔයා කවදාවත් පොලිස් ජීප් එකක පිටිපස්සෙන් නැග්ගෙ නෑ නේ. ඒකයි මං භවන්තට මැසේජ් එක දුන්නේ.."

නිර්මාල් කියවගෙන යනවා... මූ කොච්චර හොද එකෙක්ද..? මං ගැන හුගාක් හිතන එකෙක්..

"කරපු උදව්වට තෑන්ක්ස් නිර්මාල්.. ඒ කොස්තාපල් දෙන්නගෙ ඔලුව අප්සට් ගිහින්.. ඒකයි මාව දාගත්තේ.."

ඇත්තටම වෙච්ච දේ මට කියන්න බෑ.. අනිත්තෙක තමයි නිර්මාල්, සංජානිව දැකපු නැති එක. කොයි තරම් ලොකු දෙයක්ද කියලා මට හිතුනා.

"මං ඒත් බැලුවා.. වෙනදා ඔහොම සින් එකක් ගියත් පොලිස් ජීප් එකත් කුඩු කරන මනුස්සයා මොකද සයිලන්ස් කියලා..."

නිර්මාල් හිනාවෙවී කියනවා. මටත් පුංචි හිනාවක් ආවා. ඇත්තටම සංජානි මගේ හිතට මොනතරම් දේවල් කරදල..? එයා හින්දා මං වෙනස් වෙන්නත් පටන් අරන් තිබුණා. ඒත් දැන් ඒ ඔක්කොම ඉවරයි.  සංජානි මගේ හිත කුඩුපට්ටම් කරලා දාලා ගිහිල්ලා තිබුණෙ. ටිකකින් නිර්මාල් යන්න ගියා. වෙච්ච දේ හරියටම නිර්මාල්ට කියන්න බැරිවුන එක ගැන මගේ හිතේ තිබ්බෙ මොකක්දෝ නොසන්සුන් කමක්. ඌ වගේ හොද කොල්ලෙකුට මේ වෙච්ච හැමදෙයක්ම කියන්න ඇත්නම් හොදයි කියලා මගේ හිත කිව්වා. ඒත් ඒ හැමදේම අතරින් මහා විශාල බාධාවක් වගේ භවන්ත හිටගෙන හිටියා..

මං ගෙදර යනකොට තාත්තා නෑ.. දෙයියා වත්තට වෙලා පාර දිහා බලන් ඉන්නවා..

"මේ ගෙදර මිනිස්සු කෝ දෙයියා...?"

මගේ කටහඩේ තිබ්බ සද්දෙට දෙයියා තිගැස්සුනා.. ඔලුව උස්සලා දෙයියා මං දිහා බැලුවෙ පුදුම වෙලා වගේ..

"ඇ... ඇයි බේබි මහත්තයෝ..?"

"ඇයි අහන්නේ.. මේක නිකං පාලු අම්මබලමක් වගේ.. කොයි වෙලාවෙ බැලුවත් තාත්තා ගෙදර නෑ. අදුනන්නෙ නැති හැටහුටාමාරක් මේකෙ පිරිලා ඉන්නවා.. ජීවිතේ එපා වෙනවා බං.."

මහා නොසන්සුන් ගතියකින් මගේ හිත පිරිලා තිබ්බා. මේ හැමදේටම මුල සංජානි කියලා මට හිතුණා. මට කේන්ති ගිහින් කියලා දැනගෙනද කොහෙද දෙයියා වචනයක්වත් කිව්වෙ නෑ. හොද වෙලාවට ඌ කතා නොකර හිටියේ. කතා කලා නම් මං දෙයියත් එක්කත් අර ගන්නවා. ඒ තරම් අවුල් වෙලයි හිටියේ... 


     

2 comments:

  1. නියම කතාව. දිගටම ලියන්න. නවත්තන්න එපා. ඒ තරම් කියවන්න හිතෙන කතාවක්.

    ReplyDelete
  2. ස්තුතියි මිත්‍රයා ප්‍රතිචාරයට..

    ReplyDelete