Wednesday, February 22, 2012

| සමාවෙන්න රත්තරනේ | යෞවන සමින්ද්‍ර රත්නායක |



රෑ වෙලා නවෝදිත් එක්ක කතා කරන්න හිතාගෙන හිටියත් කෑම කාපු ගන් නිදිමතේම මං ඇදට වැටුනා. පව්... නවෝදි බලන් ඉන්නත් ඇති. ආයෙ මං ඇහැරුනේ පහුවෙනිදා පාන්දර. ඒ මගේ සෙල් ෆෝන් එකේ සද්දෙට.

"හලෝ..."

"අ... අනගි.. ම.. මං මේ සජීවන් කතා කරන්නේ..."

ඒ කටහඩේ තිබ්බෙ ලොකු කලබලයක්. ඌ ආයෙත් බාල්දියක් ඇදගෙන වගේ.


"ඔවු.. මොකක්ද අවුල කියපං..?"

"උඹ මං හින්දා ගෙදරින් ගියා කියලා දන්නවා.. මං හින්දා ඔච්චර කැප කිරීම් කරන්න එපා බං..."

"ඒක පැත්තකට දාපං.. මොකද වරාපිටිය ලෙඩක් ඇදලද..?"

"ඔවු.. මිනිහා පොලීසියේ ඇන්ට්‍රියක් දාලා.."

"මූව කැවත් මදි නේ.. මං දැන්ම එනවා.. උඹ කොහෙද ඉන්නේ..?"

"ස්ටේෂන් එක ගාව.. උඹට මං කරදර කරනවා වැඩිද මන්දා.."

"පිස්සු නොකියා හිටපං.."

මං ෆෝන් එක ඕෆ් කරා..

"කවුද අනගි ෆෝන් කරේ...?"

කිරි එකකුත් අරගෙන මං ළගට ආපු නවෝදි ඇහුවා.. ඒත් එයාගෙ ඇස් තිබුණෙ ජනේලෙන් එළියෙ පාර දිහාට හැරිලා.

"සජීවන්.. දැන් මං ඌව හම්බවෙන්න යනවා.. ඔයා ඇයි බයවෙලා වගේ..?"

ඇත්තටම නවෝදිගෙ මූණ අමුතු වෙලා තිබුණා. එයා තාමත් හිටියෙ අර පල්ලෙහයින් පෙනෙන පාර දිහා බලාගෙන.

"අර කැබ් එක දැන් හුගාක් වෙලා ඉදන් එතන.."

පාර අයිනටම වෙලා නවත්තලා තිබ්බ කැබ් එකක් පෙන්නලා නවෝදි කිව්වා. ඇස් දෙක පුංචි කරලා මං කැබ් එක දිහා හොදට බැලුවා. මූව... මූව මරන් කෑවත් මදිනෝ යකෝ. මූ කොහොමද මං ඉන්නතැන දැනගත්තේ..?

"ක... කවුද අනගි ඒ..?"

"ඔයා බයවෙන්න එපා බබා.. ඒ තමයි දෙයියා.. ඌට හොරෙන් මේ ලෝකෙ දෙයක් මට කරන්න බෑ. ඌ අදත් ඔප්පු කරා ඒක. ඔය ඇවිල්ලා තියෙන්නෙ මාව එක්කගෙන යන්න"

"ඔ.. ඔයා එතකොට යනවද.. අනගි...?"

නවෝදිගෙ කටහඩේ තිබ්බෙ ලොකු දුකක්.. නවෝදි ළගට වෙලා දිගටම ඉන්න ඕන කියලා මටත් හිතුණේ පාරක් දෙපාරක් නම් නෙමෙයි. ඒත් සජීවන් පත්වෙලා ඉන්න තත්වෙත් එක්ක මං මෙහාට වෙලා හිටියොත් ඌ අවුල්වෙයි කියලා මට හිතුණා. නවෝදි එහෙම්මම කාමරේ ඉන්දෙද්දි මං පඩිපෙල බැහැලා ගේට්ටුව ළගට ආවා.

"බේබි මහත්තයෝ.."

 "මොකක්ද බං මේ කරන වැඩ... මට දෙයියනේ කියලා නිදහසේ ඉන්න දීපං දෙයියා.. බලපං උඹ හින්දා නවෝදිත් බයවෙලා.. ආ.. බං උඹ කොහොමද දන්නෙ මම මේහේ ඉන්නවා කියලා..?"

"ඒවා කිව්වා කියලා ඇති වටිනාකමක් නෑ මහත්තයෝ.. අපි ගෙදර යං.. සාගරේ වගේ ගෙයක් තියෙද්දි මෙහෙම අත පල්ලෙන් වැටිලා වගේ ඉන්න හොද නෑ.."

"ඒ.. දෙයියා හිතන හැටි.. මං මෙහේ ඉන්නේ සන්තෝසෙන්.. ඒ සාගරේ වගේ ගෙදර නැති සංතෝසයක් මේ ගෙදර තියෙනවා දෙයියා.. තාත්ති මට ආදරේ නෑ කියලා ඔප්පු කරලා ඉවර වුණායින් පස්සේ තව මට කියන්න දෙයක් නෑ.."

"ඒ බේබි මහත්තයා හිතන විදිය... මහත්තයා දන්නෙ නෑ... මහත්තයා ගිහින් සෑහෙන වෙලාවක් යනකන් ලොකු මහත්තයා කල්පනා කර කර හිටියා.. කා එක්කවත් වචනයක් කතා කෙරුවෙ නෑ.. සිරිදාස කෝපි එකක් අරන් ආවහම මිනිහටත් බැනලා එලවගත්තා.. අඩුගානේ ටෙලිෆෝන් කෝල් එකකටවත් ආන්සර් කෙරුවෙ නෑ. මං ටිකකින් දැක්කා ජීවිතේ ඉස් ඉස්සෙල්ලාම වතාවට ලොකු මහත්තයගෙ ඇස්වලට කදුළු එනවා.."

දෙයියා ඒ ටික කිව්වෙ හුගාක් හෙමින්.. ගල් හදවතක් තියෙන තාත්තෙක් තමයි මට ඉන්නෙ කියලා හිතන් ඉදපු සිතුවිල්ල ඒ වෙලාවෙදි ඩිංගෙන් ඩිංග පුපුරලා යන්න ගත්තා..

"කොහේ හරි කමක් නෑ.. ඉන්න තැනකින් මගේ පුංචි එකාව එක්කං වරෙන් කියලා මට කිව්වා.. ප්‍රපෝසල් ගැන කතා කරන්නෙ නෑ කිව්වා. බේබි මහත්තය ඕන විදියට ගෙදර ඉන්න කිව්වා.."

දෙයියා හෝ ගාලා කියවගෙන යනවා.. ඒත් ඒ හැම වචනයක්ම මගේ පපුව ඇතුළට රිංග ගත්තා. හුගක් කාලෙකට පස්සේ තාත්ති පව් කියන වචන දෙක මගේ පපුවෙන් එළියට ආවා. ඒ එක්කමයි නවෝදි අපි ඉන්න තැනට ආවේ.. 

"තරහා වෙන්න එපා බබා... මම ගෙදර යනවා.. පුළුවන් ඉක්මනට ආයේ ඔයාව හම්බවෙන්න එන්නම්කෝ.."

තාත්ති කියපුවත්, සජීවන්ගේ අවුලත් හන්ද මං ඒ තීරනේ ගත්තා.. වචනයක්වත් කතා නොකර නවෝදි බලන් ඉන්දෙද්දි ඇදුම් බෑග් එකත් අරන් මායි, දෙයියයි කැබ් එකට නැග්ගා...

"සීතල සුළගක් වගේ ඉක්මනට ඇවිල්ලා ඉක්මනට ගියාට කමක් නෑ අනගි... හිතට කරදරයක් ආපු ගමන්ම මාව මතක්වෙන්න ඕන හොදේ.. ඔය මූණ සතියකට පාරක් හරි මට දකින්න ඒන කියන එකත් මතක තියාගන්න..."

  දෙයියා ඇක්සලේටරය රේස් කරලා කැබ් එක ඉස්සරහට ගන්නකොටම නවෝදි කිව්වා. ඒ ඇස්වල තිබ්බ ආදරේ මුළු හිතින්ම විදගන්න ගමන් මං සීට් එකේ හරිබරි ගැහුණා..

"ඒ ගෑණු ළමයා නම් හුගක් හොදයි වගේ නේද බේබි මහත්තයා..?"

කැබ් එක අරන් ටිකක් දුර එද්දි දෙයියා අමුතු කතාවක් කිව්වා. ඇස් දෙක හීනි කරලා මං මිනිහා දිහා බැලුවෙ ඒකයි..

"එයා මහත්තයට හුගක් ආදරේ පාටයි.. මහත්තයට දැන් ඕන කරන්නෙත් ඒ වගේ කෙනෙක් තමයි. එතකොට ඔය දඩබ්බර ගති ඔක්කොම මැකිලා යයි..."

"දෙයියා මොනාව කියනවද මන්දා.. එහෙම නම් ඉතිං මාව කෝවක දාලා මකවන්න ඕන.. ඔන්න ඔතනින් වමට හරවන්න.. අපි ඉස්ටේෂන් එකට ටිකක් ගිහින් එමු.."

රේල්වේ ස්ටේෂන් එකට ඇත්ලුවෙන හරියේ දෙයියා කැබ් එක පාක් කරන අතරේ, මං ස්ටේෂන් එකට ඇතුල් වුණා. මාතර ඉදලා ආපු කෝච්චිය ඒ එක්කමයි ස්ටේෂන් එකට ආවේ. සෙනග ගැන නම් කියලා වැඩක් නෑ. කට කපලා එකයි. ඒ සෙනග කන්දරාව මැද්දෙන් මං සජීවන්ව හොයන්න ගත්තා. මට ස්ටේෂන් එකට එන්න කියලා මේ යකා කොහේද ගියේ..? වටපිට බල බලා සජීවන්ව හොයන අතරෙ හීනෙකින්වත් නොහිතපු විදියට මං කාගෙදෝ ඇගක මහ හයියෙන් හැප්පුනා. එයා ගෑණු ළමයෙක්. හැප්පුනු පාරට එයා විසිවෙලා ගිහින් බිම ඉන්දුනා. හිත ඩිංගෙන් ඩිංග නොසන්සුන් වෙද්දි මං හොදට එයා දිහා බැලුවා. මේ ජීවිත කාලෙටම මගේ ඇස් දෙක දැකපු ලස්සනම කෙල්ල මං ඉස්සරහා බිම හිටියා. උනේ මොකක්ද කියලා හිතාගන්න බැරි වුණත් මං එයාගෙ ලස්සන ඉස්සරහා ගල් ගැහුණා. අහිංසකකමත් එක්ක ලා රතු පාට වෙලා තිබ්බ ඒ මූණේ පිරුණෙ අමනාප ගතියක්.

"සොරි මිස්... ම... මං අහක බලාගෙනයි ආවේ.."

කතා කරගන්න පුළුවන් පලවෙනි තත්පරේදිම මං කිව්වා. එහෙම කියලා මං එයා දිහාට අතක් දික් කරා. මං හිතුවෙ එයා මගේ අතේ එල්ලිලා නැගිට ගනියි කියලා. ඒත් ඒක එහෙම වුණේ නෑ. මගේ අත දිහා බලන්නෙවත් නැතුව එයා නැගිට ගත්තා.

"කමක් නෑ... මාත් අහක බලාගෙන ආවේ.. ඉට්ස් ඕකේ.."

එයා ගියා.. සෙනග අස්සෙන් ඈතට ඇදිල යන ඒ රූපේ දිහා මං ඇහැපිල්ලන් ගහන්නෙ නැතුව බලන් හිටියා. මේ මොකක්ද මේ වුණේ..? එයාව දැකල ඇයි මං මේ තරම් කලබල වුණේ..? ඒක මටවත් හිතාගන්න බැරි වුණා.. බිම ඉදගෙන, හදක් වගේ සුදු මූණ මං දිහාට හරවගෙන එයා බලන් ඉදපු හැටි මට ආයෙත් මතක් වුණා. කෙල්ලෙක් හින්දා කවදාවත් අවුල් නොවිච්චි මගේ හිත අවුල්වෙන්න ගත්තෙ ඒ වෙලාවෙ ඉදන්..

"අනගි........."

පස්සෙන්ම ඇහුනෙ සජීවන්ගෙ කටහඩ. ඇගේ හැප්පිලා බිම ඉන්දුන පුංචි කෙල්ල හිතේ කොනකින් තියාගන්න ගමන් මං ආපිට හැරුණා. මගේ ළගටම ඇවිත් සජීවන් අත බදාගත්තා..

"මං ඊයේ ගෙදෙට්ටත් ෆෝන් කලා.. දෙයියා කිව්වා උඹ නෑ කියලා.. පස්සෙ තමයි විස්තරේ කිව්වේ. මං මාර විදියට අප්සෙට් ගියා බං.."

ස්ටේෂන් එකේ ලී බංකුවක වාඩිවෙන ගමන් සජීවන් කතාව පටන් ගත්තා. උගේ කතාවට ඇහුම්කන් දෙන ගමන් බංකුවේ වාඩිවුණත් මගේ ඇස්දෙක අර ගර්ල්ව හොය හොය එහෙ මෙහෙ දිව්වා.

"ඒ සිද්ධිය අතෑරලා දාපං බං. ඒක දැන් ඉවරයි නේ. වරාපිටියගෙ ඇන්ට්‍රියෙන් පස්සෙ මොකද වුණේ කියලා කියපං.."

"ඊයේ හවස මාව හොයාගෙන ගෙදරට පොලීසියෙන් ආවා.."

"ඉතින්..?"

"හොටල් එකේදි මොකක්ද වුණේ කියලා ඇහුවා. උඹ දන්නෑ අනගි.. අලුත් එස්. අයි කෙනෙක් ඇවිල්ලා හිටියෙ. මං හිතන්නෙ වැඩ බාර අරගෙන සතියක්වත් නැතුව ඇති.."

"ම්... ඒකත් එහෙමද..? මාව අදුනන්නෙ නැති එකෙක් තමයි ඔය එන්න ඇත්තෙ. මාවත් ඇහුවද..?"

"නෑ.. උඹව ගාවලවත් නෑ.. මං තමයි බෙල්ලටම මාට්ටු කරලා තියෙන්නේ.."

"ඕක වරාපිටියගෙ ගැටයක්. ඒකයි මගේ නම දීලා නැත්තේ එහෙම නම් ඌට තාත්තිගෙනුත් බර බරේ කියලා ඌ දන්නවා.. උඹ බය නොවී ඉදපන්. උඹට අවුලක් වෙන්න මම ඉඩ තියන්නෙ නෑ.."

සජීවන්ගෙ කරට අත දානගමන් මං කිව්වා.

"වෙන ඈයෝ වගේ නෙමෙයි මේ අලුත් එස්.අයි කාරයා... අමාරු කාරයෙක්. ඒකයි මං උඹට එන්නත් කිව්වේ. වරාපිටිය දැන් ඇන්ට්‍රියකුත් දාලා තියෙන එකේ අපි මොනව කලත් මාට්ටු වෙනවා."

 සජීවන් කියපු එකට මට තදවුණා. මං මෙච්චර හරියක් තනියෙන් කරද්දි මූ පස්ස ගහන එකනේ වැඩේ..

"බම්බුවෙ ඇන්ට්‍රිය.. ඌට ඒක පස්ස පැත්තෙ ගහගන්න කියපං.."

"එහෙම නෙමෙයි අනගි.. මට හිතෙන විදියට මේක දැන් වලිපිට දුවන එක හරි නෑ වගේ බං.. අපි ටිකක් ෂේප් එකේ ඉදිමු.."

"ඒක උඹේ කැමැත්තක් සජී... වලියෙන් බැරි නම් ෂේප් එකෙන් උඹ දුවපන්.. ඒත් මං ඊට වැඩිය වෙනස් එකෙක්."

කියන්න ගිය දේ මග නවත්තලා මං කල්පනා කරන්න ගත්තා. මෙහෙම ගියොත් නම් මූට ශිරෝමිව නැතිවෙන එක ගැන ආයෙ අහන්න දෙයක් නෑ. මේ වෙලාවෙ වැඩර් වුණේ නැත්නම් මුළු ජීවිත කාලෙ පුරාම වැඩර් වෙලා හිටියත් වැඩක් නෑ. ඒක මේ මෝලට තේරෙන්නෙ නැති හැටි. කොහෙන්දෝ ආපු පොලීසියෙ හාල්පාරුවෙකුට මූ බයවෙලා. සජීවනුත් එක්ක මට තද වේගෙන එද්දි තමයි දෙයියා අපි ළගට ආවේ..

"මං දෙයියට කිව්වෙ කැබ් එක ඇතුලට වෙලා ඉන්න කියලා නේද..?"

හිතේ තිබ්බ කේන්තිය මං පිට කෙරුවෙ දෙයියගෙ පිටින්. ඒක දෙයියටත් තේරුණා.

"බේබි මහත්තයා පරක්කු හින්දයි මං බලන්න ආවේ.." 

"කවුද දෙයියා මේ පොලීසියට අලුතින් ඇවිල්ලා ඉන්න එස්.අයි...?"

"ඇ... ඇයි බේබි මහත්තයා එයත් එක්කත් පැටලුනාද...?"

දෙයියගෙ මූණ තත්පරේට දෙකට වෙනස්වෙලා ගියා. යකෝ.. උගේ පෝස්ට් එක කිව්වහමත් මුං අමුත් වෙනවනේ..

"මං අහපු දේට උත්තර දෙන්න දෙයියා.. දන්නවනේ මගෙන් ප්‍රශ්න අහනවට මං එච්චර කැමති නෑ කියලා.."

"මේකයි බේබි මහත්තයෝ කතන්දරේ... මේ පාර නම් පොලීසියට ඇවිල්ලා තියෙන්නෙ මාර බඩුවක්. ඕන නම් මහත්තයට වැඩිය අවුරුදු තුන හතරක් වයස වැඩි ඇති. ටවුමේ කලු පුතාගෙ තග්ස් බජාර් එකට මදි නොකියන්න දුන්නා.. බාගයක් හොස්පිට්ල් එකේ. ඉතුරු බාගේ රිමාන්ඩ් එකේ.."

දෙයියා කිව්වෙ අලුත්ම ආරන්චියක්.. මේ පහුවෙච්ච අවුරුදු හතර පහටම ඔය කියනව වගේ පොරක් මේ පළාතේ පොලීසියට ඇවිල්ලා තිබුණෙ නෑ කියලා හැම එකාම දැනගෙන හිටියා. එහෙනම් ඒකයි මේ සීන්කෝන් එක. මුං මෙච්චර බයේ දගලන්නෙත් ඒකයි.

"උංට ගැහුවා කියන එක මට වලංගු නෑ දෙයියා.. ඒත් ඉතින් කලු පුතාගේ බජාර් එකට ගැහුවා කියන එක නම් හොද නිව්ස් එකක්. ඒක කාටවත්ම කරන්න බැරිවෙච්ච දෙයක් නේ. උං ටික ටවුමෙ අයියලා වගේ හිටියේ.."

"ඒක තමයි අනගි මං කියන්නේ.. වරාපිටිය කාරයා හොදට එහෙ මෙහෙ බලලා තමයි ඇන්ට්‍රිය දාලා තියෙන්නේ. මොවද කරන්නද කියලා මගේ හිතට එන්නෑ බං.. හැබැයි මේ විදියට බලන් ඉන්න ගියොත් නම් ඉරෝමිව මට නැතිවෙනවා."

ඇති යන්තම් මුගේ ඔලුවට ඒකවත් තේරුණා.. මං හිතුවෙ ඒකත් මූට ඇගිල්ලෙන් ඇනලම කියන්න වේවි කියලා.

"මොකද තුන්දෙනාගෙ බර සාකච්ඡාව...? කෙල්ලෙක්වත් උස්සන්නද...?"

එච්චර හුරු පුරුදු නැති කටහඩක් මට ඇහුනා. මං ඔලුව හරවලා බැලුවා. ෆුල් පොලිස් යුනිෆෝම් එක ඇදල හයේ හතරෙ සිරා පොරක් ඉනට අත් දෙක ගහගෙන අපි දිහා බලන් ඉන්නවා මං දැක්කා. මේ මොකාද මේ..?

"ඔ... ඔය තමයි අලුත් එස්.අයි.."

සජීවන් හීන්සැරේ මගේ කනට කොදුරනවා මට ඇහුණා. අලුත් තියා පරණ උනත් කමක් නෑ. වැඩිය ෂෝ දාන්න ආවොත් මෙතනම මල ගේ කරනවා. මං ඒක හිතින්ම හිතා ගත්තා. එහෙම හිතාගෙන මං ඒ මූණ දිහා කෙලින්ම බැලුවා. මිනිහගෙ ඇස් දෙක තිබ්බෙත් මගේ මූණෙමයි.

"අපි සාකච්ඡා කරලා කෙල්ලො උස්සන්නෙ නෑ මිස්ටර්.. යාළුවෙලා එක්ක යනවා මිසක්.."

හැරෙන තැපෑලෙන් මං උත්තරේ දුන්නා. මෙච්චර වෙලා ලාවට හිනාවක් තිබ්බ ඒ මූණෙන් හිනාව නැතිවෙලා ගියා.

"යාලුවෙලා එක්ක ගියාට කමක් නෑ. හැබැයි අනුන්ගෙ වෙඩින් වලට පැනලා කෙල්ලො අරන් යන එක නම් සෑහෙන් සීරියස් වැඩක්.. තේරුණා නේ.. කතා දෙකක් නෑ කෙලින්ම කූඩුවෙ.."

අලුත් එස්.අයි මහත්තයා දුන්නෙ කොර ටෝක් එකක්. ඒත් ඉතින් මාව කොර වුණේ නෑ. කතා කරන්න එපා කියනවා වගේ සජීවන් මගේ අතින් ඇද්දත්, මාත් ගේම නම් ලේසියෙන් අතාරින්න කැමති වුණේ නෑ.

"එහෙම හිතෙන හිතෙන වෙලාවට කූඩු වලට දාන්න අපි බල්ලො බළල්ලු නෙවෙයි මිස්ටර්. අනිත්තෙක වැදගත් කතාවක් මැද්දට හරකෙක් වගේ කඩාගෙන පැනලා කතා කරනඑකත් ඔය පෝස්ට් එකට ඒ තරම් හොද නෑ."

එහෙම කිව්වා විතරයි අලුත් එස්.අයි ගෙ මූණේ මස්පිඩු නටනවා මං දැක්කා. තද වුණාට කරන්න දෙයක් නෑ. අතක් ඉස්සුවොත් එහෙම යුනිෆෝම් එක දාලා හිටියට කමක් නෑ.. දෙන එක දෙනවා නිල් වෙන්න කියලා මං  හිතාගත්තා. ඒත් ඊට කලින් දෙයියා මාව පැත්තකට ඇද්දා. 

"බේබි මහත්තයෝ.. මොනවද මේ කියවන්නේ..? නිකං රන්ඩු වලට පැටලෙන්නෙ නැතුව ඉන්නකෝ. මේ කොහේවත් යන නයි රෙද්ද අස්සෙ දාගන්න හදන්නේ.."

"කොහේවත් යන නයි නෙමේ දෙයියා.. පෙනේ දාගෙන, දර්ශනේ දාන්න එන නයි. හැබැයි ඉතිං අන්තිමට පෙනෙත් නැතුව, පෙනේ තියෙන පයන්නත් නැතුව තමයි මං යවන්නේ.."

මං ගේම පටන් ගත්තා. මගේ සද්දෙට ස්ටේෂන් එකේ හිටපු මිනිස්සුත් මැජ්ක් බලන්න වගේ වටවෙන්න ගත්තා.

"ඔහේගෙ කට වැඩියි මිස්ටර්.. කටේ සද්ද ටිකක් අඩුකර ගත්තොත් හොදයි.. තේරුණාද..?"

දබර ඇගිල්ල  මගේ දිහාට දික් කරලා කෑගහලා වගේ එස්.අයි කිව්වා. පොරට උපරිමයට මල පැනලා කියලා මට තේරුණා. මට ඕන කරලා තිබ්බෙත් ඒකම තමයි.

"කටේ සද්ද අඩුකරන්න මෙච්චර කාලෙකට තාම කාටවත් බැරි වුනා මිස්ටර්. ඒත් මම නම් කාටහරි පාට් එක දාන්නේ පොලිස් යුනිෆෝම් එක පිට නෙමෙයි.. සිවිල් පිට.. මොකද කවුරු  හරි ගහවි කියල බයේද යුනිෆෝම් ගහගෙන අපිව කන්න ආවේ..?"

මං කිව්ව දෙයින් ඒ මූණේ තිබ්බ තරහා අඩුවෙලා ගිහින් පුංචි හිනාවක් මතුවුණා. මෙච්චර වෙලා දාගෙන ඉදපු සන්ග්ලාස් දෙක ගලවලා අතට අරගෙන මිනිහා දකුණු අතට ගුලිකර ගත්තා.

"මිස්ටර් හිතන ජාතියෙ මං බයගුල්ලෙක් නෙමෙයි.. මිස්ටර් එක්ක හැප්පෙන්න මං වෙනවෙලාවක එන්නම් මේ යුනිෆෝම් එක නැතුව.. ඒ වෙලාවටත් බලමුකො ඔය කටේ සද්දෙ ඔය විදියටම තියේවිද කියලා.."

මං දිහා හොද විපරමෙන් බලන ගමන් අලුත් එස්.අයි කිව්වා. එහෙම කියලා සජීවන් දිහා බලලා පරිස්සමි වෙයන් කියලායන්න හැරුණා. ඒකට නම් මට මල පැන්නා.

"මේ මිස්ටර් එස්.අයි..."

මගේ සද්දෙට මිනිහා සන්ග්ලාස් එක කරකව කරකව ආපහු හැරණා. අර  මුලින් තිබ්බ  හිනාව දැන් ඒ මූණෙ තිබ්බෙ නෑ.

"මිස්ටර් එස්.අයි නෙමෙයි.. එස්.අයි භවන්ත.."

පොර එහෙම කිව්වෙ නෝන්ඩියට වගේ...

"කවුරු වුණත් මට කමක් නෑ. අපි අපේ පරිස්සම ගැන බලා ගන්නම්. ඔහේ ඔහේගෙ පරිස්සම ගැන බලාගන්න.."

කරගන්න දෙයක් නැතුව තව ඩිංගක් වෙලා මං දිහා කන්න වගේ බලන් ඉදලා මිනිහා හැරිලා ගියා. ඒ ගිහිනුත් විනාඩි දෙක තුනක් යනකන් අපි තුන්දෙනා අතරේ කතාවක් බහක් ඇතිවුණේ නෑ. ඒ නිහැඩියාව ඉවසන්න බැරි තරම් වැඩිවුන හින්දා මං කැබ් එක ලගට ආවා.

"අනගි... උඹේ ලේ රත්වෙනවා වැඩියි බං... අර එස්.අයි කාරයත් එක්ක කොක්කක් දාගන්න ඕනෙ නෑ නේ බං. ඒකෙන් අපිට නේ බං අවාසි."

"අනේ ඌට බම්බු ගහගන්න කියපං සජී.. උගේ කටේ සද්දෙට බයවෙලා අපි ඉන්න ඕනෙද...? මං හෙට උඹව  හම්බවෙන්න එන්නම්.. ඒ හම්බවෙලා කතාබහ කරලා ඉරෝමිව හම්බවෙන්න යමු. උඹ දැන් හොද එකා වගේ ගෙදර පලයං.."

එහෙම කියලා මං කැබ් එකට නැග්ගා. ගෙදරට එනකන්ම මායි, දෙයියයි අතර කතාවක් බහක් ඇතිවුණේ නෑ. එස්.අයි. කාරයා මගේ ඔලුව අවුල් කරාට පස්සෙ ලෝ කෝප වුණ එක තාම අඩුවෙලා තිබ්බෙ නෑ.

"මං... මං දන්නවා ඔයාට මාව දාලා ගිහින් ඉන්න බෑ කියලා.."

ගෙට ඇතුල් වෙනකොටම මගේ ඉස්සරහට ආපු තාත්ති මාව බදාගත්තා. හුගක් කාලෙකට පස්සෙ තාත්තිගෙන් හම්බවෙච්ච ආදරේ උණුසුමට ලෝභකමේ මං එහෙම්ම තාත්තිගෙ පිට බදාගත්තා.

"මං.. මේ ජීවිතෙන් එක පාරක් පැරදිලා ඉන්න මිනිහෙක් අනගි.. ඒ ඔයාගෙ අම්මා මාව දාලා ගිය දවස.. ඒ සිද්ධවෙච්ච දේවල් මං ඔයාට දවසක කියන්නම්. එතකන්වත් මගේ හිත රිද්දන් නැතුව ඉන්න බලන්න පුතා.. මෙච්චර දවසක් මාව වැරදිකාරයා කියලා හිතාගෙන ඉදපු එක එදාටවත් ඔය හිතෙන් අයින්වෙලා යාවි."

තාත්තිගේ ගොරෝසු කටහඩට මොකක්දෝ වෙලා තිබුනා. ගෙවිලා ගියපු අවුරුදු ගණනාවකට පස්සේ මගේ හිතේ තාත්ති ගැන ලොකු දුකක් ඇතිවුනා. ඒ දුක උඩින් මහා වීශාල අනුකම්පාවක සෙවනැලි හීන් සැරේ ඇදෙන්න ගත්තා. ඒ අනුකම්පාව පිටින්ම තාත්තිගෙන් ඈත්වෙලා, මං ඒ මූණ දිහා කෙලින් බැලුවා. තාත්තිගෙ ඇස් රතුවෙලා තිබුනා.

"ඔයා කවදාවත්  හිතුවෙ නෑ අනගි, මං ඔයාව හදාගත්තෙ කොහොමද කියලා. ඔයාට අම්මයි, තාත්තයි දෙන්නම වෙන්න වුනේ මට. අම්මත් ළග නැතුව මං කොයි තරම් අමාරුවෙන්ද ඔයා උස්මහත් කෙරුවේ. මේ දෙයියා දන්නවා මං ඔයාට කොයි තරම් ආදරේ කරාද කියලා. ඔයා හැමදාමත් කිව්වේ අම්මි ඔයාව බලාගත්තේ මලක් වගේ කියලා.. එත්.. ඒත්.. මට ලෝකෙ තිබ්බ ලොකුම වස්තුව උනේ ඔයා. ඔයාට තියෙන ආදරේ මං පෙන්නන්න ඕන කොහොමද අනගි. ඕන නම් මේ පපුව හාරලා බලන්න.. ඒ පපුව ඇතුලෙ ඔයා ඇරෙන්න වෙන කවුරුත් නෑ.."

තාත්ති කියන ඒව දරාගන්න බැරුවද කොහෙද බිම බලාගෙනම දෙයියා ගේ ඇතුලට ගියා. කවදාවත් නැති විදියට තාත්තිගෙ වචන ඊතල වගේ මගේ පපුව ඇතුළටම වදින්න ගත්තා. ඒ ඇයිද කියලා මට හිතාගනන් නම් බැරි වුණා. සමහර විට මෙච්චර දවසක් තාත්ති ඔය වගේ කතා නොකෙරුව හින්දා වෙන්න ඇති.

"මං වැඩිය කතා කරන්නෙ නෑ. එත් මේ ටිකත් නොකියම බෑ.. ඔයා මට ඕන දඩුවමක් දෙන්න. ඒත් මේ ගෙදරින් යන්න එපා. ඔයාව නොදැක මට ඉන්න බෑ පුතා. මං ඊයේ මුලු රෑම නිදාගත්තෙ නෑ. ඉන්නම බැරි තැනයි මං දෙයියව යැව්වේ.. ඔයාව හම්බවුණා කියලා දෙයියා කියද්දියි මගේ හුස්ම වැටෙන්න ගත්තේ. මං තාත්තා උනාට කමක් නෑ.. තරහක් තියෙනවා නම් මට බනින්න.. ඒත් මාව දාලා යන්න එපා.. මං ඉස්සර ඉදපු ඔයාගෙ තාත්තිමයි පුතා.."

අත් දෙකෙන්ම මූණ අල්ලගෙන මගේ කම්මුලක් ඉඹින ගමන් තාත්තා කිව්වා. තිබ්බටත් වැඩිය හිතේ බර දහස් ගුණයකින් වැඩිවෙද්දි මං බාත්රූම් එකට රිංග ගත්තා. ෂවර් එකට ඔලුව අල්ලද්දි, මුලු ඔලුවම වතුර වලින් තෙමිලා යද්දි මගේ හිතට සැහැල්ලුවක් දැනුනා. ෂවර් එකේ වතුර වැටෙන වේගේ තවත් වැඩි කරලා මං දිගටම ෂවර් එකට ඔලුව අල්ලන් හිටියෙ ඒකයි. ඒ සැහැල්ලු වුණ හිත මැද්දට හැම දෙයක්ම අමතක වෙලා ගිහින් අර හදක් වගේ මූණ විතරක් මතක් වුනා. දෙයියනේ... ඒ මුණේ තිබ්බ අහිංසක කම. ජීවිතේ මං දැකපු ලස්සනම කෙල්ල.. පුදුම තරම් ආදරේ හිතෙන මූණක් එයාට තිබ්බේ. මගේ හිත තාම අතරමං වෙලා වගේ. මං දිහා බලාගෙනම එයා බිම වාඩිවෙලා හිටපු විදිය... කමක් නෑ මාත් අහක බලාගෙන ආවේ.. ඉට්ස් ඕකේ කියපු හැටි. ආයෙත් පාරක් එයාගෙ ඇගේ හැප්පෙන්න තියෙනවා නම් කියලා මට හිතුනා. එහෙනම් ඉතින් මං එයාගේ ඇග උඩටම වැටෙනවා. ආයෙ දෙපාරක් හිතන්නෙ නෑ.

"බේබි මහත්තයා... බේබි මහත්තයා..."

මගේ කල්පනා සාගරේ එක තත්පරෙන් කුඩු පට්ටන් වෙලා ගියා. දෙයියා බාත්රූම් එකේ දොර කඩන්න හදනවා. ෂිහ්.. මූ නිදහසේ නාගන්නවත් දෙන්නෙ නෑ නේ.. ඉනට බාත් ටවල් එක පටලවගෙන මං දොර ඇරියා. සලාං බලාං ගාලා දෙයියගෙ මූණ මැදට අනින්න ඕන කියලා හිතාගෙන හිටියත් උගේ අතේ තිබ්බ දේ දැක්කම මට මුකුත්ම හිතාගන්න බැරිව ගියා. කෙල්ලො කනට දාන කරාබුවක ටසල් කෑල්ලක් මගේ ඇස් කෙට පෙනුණා.

"කාගෙද බේබි මහත්තයා මේක..? නවෝදි මිස්ගෙද..?"

ලාවට හිනාවෙවී ඌ ඇහුවෙ හරියට මායි, නවෝදියි එකට ඇදේ ඉන්නවා දැක්කා වගේ. තාත්ති ගෙදර හිටියෙ නත්නම් මං මූව මෙතනම අභාවප්‍රාප්ත කරනවා.

"පිස්සුද දෙයියා... ඕක කොහෙද තිබ්බේ..?"

"උදේ බේබි මහත්තයා ඇදන් හිටපු ටී ෂර්ට් එකේ උඩ සාක්කුවෙ. වොෂින් මැෂින් එකට දාන්න කලින් මං නිකන් සාක්කු චෙක් කරේ. හැබෑට කාගෙද මහත්තයෝ මේක..?"     

මං ඒ ලස්සන ටසල් එක අතට ගත්තා. විදුලියක් කොටනවා වගේ එකපාරටම මට මතක් වුණා. දෙයියනේ මේක අර මගේ ඇගේ පැපිච්ච ලස්සන කෙල්ලගෙ වෙන්න ඇති. ආයෙ හෝදන්න දෙයක් නෑ.. ඔය තියෙන්නේ.. දෙන දෙයියෝ ගෙදෙට්ටම ගෙනල්ලා දීළා. දැන් ඉතින් බබා ඔයා මගේ ළග ඉන්නවා වගේ තමයි..

"කාගෙද කියලා පස්සෙ කියන්නම්.. දැන් මට නාන්න දීළා උඹ පලයං.."

බාත් රූම් එකේ බිත්ති කබඩ් එක උඩින් මම ටසල් එක තිබ්බා. හිතට සංතෝස ගලන් ආවේ ගගක් ගලනවා වගේ. මේ ටසල් එක එයාගෙම තමයි. එයා දාගෙන හිටියෙ මේ ජාතියෙ කරාඹු ජෝඩුවක් තමයි. ඔයා අද ගෙදර ගිහින් පණ කඩාගෙන ටසල් එක හොයයි නේද බබා... ඒ ලස්සන  මූණ හිතින් මවාගෙන මං කිව්වා.. තෑන්ක්ස් බබා..

"කාටද බේබි මහත්තයෝ තෑන්ක්ස් කරන්නේ..?"

ආයෙත් දොර ගාවින් දෙයියගෙ කටහඩ ඇහුනා. මූ තාම ගිහින් නැද්ද..? දඩබඩ ගාලා නාලා ඉවරවෙලා ඇදුමකුත් දාගෙන, ටසල් එකත් අතට ගුලි කරන් මං එළියට ආවා..

"හප්පොච්චියේ.... මූණේ තිබ්බ මරුමුස් පාට හේදිලම ගිහින්. මේ රත්තරං කෑලි මග දාලා ගිය පිංවන්තිය කවුද කියලා අපිට කියන්න බැරිද...?"

මං දිහා බලාගෙන දෙයියා ඇහුවා..

"කියන්න තරම් දෙයක් එනත නෑ දෙයියා. උඹට ඒ ගැන කියන්න ඕනෙ කියලා  හිතුනාම මම කියන්නම්.."

එදා මුළු දවස පුරාම මට ඒ මූණ සැරින් සැරේට මතක් වුණා. අන්තිමට එයාගෙ රූපෙ මොන වගේද කියලා මතක් කරගන්න බැරිවෙන ගානට මගේ හිත අවුල්වෙලා තිබුණා..



No comments:

Post a Comment