Sunday, February 26, 2012

| සමාවෙන්න රත්තරනේ | යෞවන සමින්ද්‍ර රත්නායක |



     සංජානිව අමතක කරලා දාන්න මං කොයි තරම් උත්සාහ ගත්තත් මට ඒ දේ කරන්නන බැරි වුණා. ඇත්තටම මං හිටියෙ ලොකු මානසික පීඩනයකින්. මගේ මේ ලොකු වෙනස්කම තාත්තට නොපෙන්වන්න මං උපරිම ශක්තිය දැම්මා. ඒත් තාත්තට බොරුවක් කරන්න මට බෑ කියලා මං දැනගෙන හිටියා. මගෙන් කොයි තරම් බැනුම් ඇහුවත් දෙයියා මගේ ළගින් හෙලවුණේවත් නෑ. නිතරම මොනව මොනව හරි කියව කියවා දෙයියා ගේ පුරාම ඇවිද්දා. ඔය අතරෙ තමයි තාත්තට සති තුනහමාරකට ඉන්දියාවට යන්න වුණේ.
  
තාත්තා රට යන දවසෙ හවස අහම්බෙන් වගේ භවන්ත අපේ ගෙදර ආවා. ඒ වෙනකොට මං දවස් දෙක තුනක්ම භවන්ත හම්බවෙන්න ගිහින් තිබුණෙ නෑ. පොලීසියට නිතරම යන එකත් වාතයක්නේ. අනිත්තෙක මේ දවස්වල සංජානිත් ගෙදරින් හෙල්ලෙනන් නෑ කියනෙක මං දැනන් හිටියා..


"භවන්ත... අනගිව බලාගන්න ඕන හොදද...?"
  
සුහද කතාබහකින් පසසෙ තාත්තා එකපාරටම කිව්වා.

"ඒ ගැන බයවෙන්න එපා අංකල්.. අංකල්ගෙ වැඩ කටයුතු ටික කරගෙන නිවි සැනසිල්ලෙ එන්න.. මගේ පණත් හරි අනගිගෙ පණත් හරි... මං අනගිට මුකුත් වෙන්න දෙන්නෑ.."

භවන්ත ඒ කියාගෙන ගිය දේවල් මගේ හිත ඇතුළටම වැදුණා. තාත්තා ඔලුව උස්සලා භවන්ත දිහා බලන්න ඇත්තෙ ඒකයි.

"මං ඒත් අනගිට අඩගැහුවා ඉන්දියා ගිහින් එමු කියලා.. මේ මනුස්සයා කැමති නෑ නේ.. අනිතෙක මෙයා මට කොලේ වහන්න හැදුවට මෙයාගෙ හිත ඇතුලෙ මොකක් හරි අප්සට් එකක් තියෙනවා. මට බොරුවක් කරන්න ඔයාට බෑ අනගි. භවන්ත ඔයා අනගිගෙ හොද යාලුවෙක්නේ.. අනගි මේ දවස්වල ඉන්නෙ අවුල්වෙලා.. ඒ අවුල මොකක්ද කියලා ඔයා අහලා බලන්න.. මං ඇහුවට කියන්නෑ..."

තාත්තා, භවන්තගෙ පිටට පුංචි තට්ටුවක් දාන ගමන් කිව්වා. එහෙනම් මං මෙච්චර දවසක් හිතේ අප්සට් එකේ හිටපු එක ගැන තාත්තා දන්නවා. තාත්තට මොන තරම් රාජකාරි වැඩ තිබ්බත් මං ගැන අවධානෙ අඩුකරලා නෑ කියනෙක මං ඒකෙන් තේරුම් ගත්තා. හයාමාර විතර වෙද්දි සෙකියුරිටි එකත් එක්ක තාත්තා එයාර්පෝට් එකට යන්න ගියා. භවන්ත ළග උන්නත්, තාත්තා ගියාට පස්සෙ මට දැනුනෙ ලොකු පාලුවක්... 
    
"අපේ ගෙදර යමුද අනගි.....?"
  
"ඇයි....?"

මං එකපාරටම ඇහුවා. භවන්ත බැලුවෙ පුදුම වෙලා වගේ...
  
"වෙනදට ඔයා ඔහොම අහන්නෙ නෑ නේ අනගි... අනේ මංදා මේ දවස් ටිකට ඔයා හුගක් අමුතු වෙලා.."   
  
"එහෙම මුකුත් නෑ භවන්ත..."
  
"මට බොරු කියන්නෙ ඇයි අනගි..? දැන් ඩිංගකට ඉස්සෙල්ලා තාත්තත් කිව්වා මතකද..? ඔයා ළගින් ඉන්න හැමෝම ඔයා හින්දා දුකෙන් ඉන්නෙ කියනෙකවත් තේරුම් ගන්න... ඇයි ඔයාට තියෙන ප්‍රොබ්ලම් මට කියන්න බැරි ආ....? මේ ඔක්කොටම මුල අර කෙල්ල වෙන්නැති කියලා මට ඉවෙන් වගේ තේරෙනවා.. ආයේ එකේ දෙකක් නෑ... ඒකි ඉන්න තැන මට කියන්න.. මං උස්සලා හරි ගෙනත් දෙන්නම්.."
   
"ඒ ගැන අපි කතා නොකර ඉමු භවන්ත. මං ඒ ගැන කතා කරන්න කැමති නෑ.. මොකද ඒ ගර්ල්ව මතක්වෙන පාරක් පාරක් ගානේ මගේ හිතට දුක දැනෙනවා වැඩියි භවන්ත.. මේක මගේ ලැබීම.. එයා මට අයිති කෙනෙක් නෙමෙයි.."
  
භවන්ත හිටියෙ මගේ මූණ දිහා බාලාගෙන.. පුංචි වෙනස්වීමක් හරි වුනොත් ඒ දේ අල්ල ගන්න වගේ මිනිහ හිටියේ. ඒත් මං ඒ දේට ඉඩක් තිබ්බෙ නෑ. සංජානිව මගේ ළගට ළං කරගන්න බැරිකම හින්දා පෑරිල තියෙන හිතට තවත් දුක්ගන්න ඉඩක් තිබුණෙ නෑ. ඒකයි මං හුගක් පරිස්සම් වුණේ..

                               **********************************

සංජානිට ඔස්බෝන් එකේ කොම්පියුටර් ක්ලාස් තිබ්බ දවසක් නෝට් කරලා මං භවන්තලහට ගියා. ඊට කලින් දවසෙ මොක්කදෝ පොලිස් වටලීමක් කරද්දි භවන්තගෙ කකුල පෙරලිලා තිබුණා. මාව දැක්ක ගමන් ආන්ටිගෙ මූණට ලස්සන හිනාවක් ආවා. ඒ එක්කමයි ෆෝන් එක රිංග් වෙනවා ඇහුණෙ. සංජානි ගෙදර නෑ කියලා දන්න  හන්දා මං වීරයා වගේ භවන්තගෙ කාමරේට රිංගුවා..

"කකුල කොහොමද.....?"
  
භවන්තගෙ ඇදෙන් වාඩිවෙන ගමන් මං ඇහුවා. භවන්තට උත්තරේ දෙන්න හම්බවුණේ නෑ. ආන්ටි අපි ඉදපු කාමරේට ආවා..

"හරි වැඩේනේ පුතා... බස් ඩ්‍රයිවර් කෙනෙකුට ගහලා ටවුන් එකේදි.. දැන් බස් හැම එකක්ම ස්ට්‍රයික්ලු. සංජානි ෆෝන් කරේ.. එන්න විදියක් නෑ කියලා.. කොහොමද කෙල්ල එක්කගෙන එන්නේ...?"
  
"ම්... ප්‍රශ්නයක් තමයි.. ඒත් මේ කකුලත් එක්ක මං යන්නෙ කොහොමද...? මං කියන්නද..? අනගි... ඔයායන්න සංජානිව එක්කගෙන එන්න..." 

අන්තිමට කැරකිලා කැරකිලා ඇවිත් මගේ ඉස්සරහින් ඒක වැටුණා. භවන්තට බෑ කියලා කියන්න බැරිකමට මං ඇදෙන් නැගිට්ටා..
  
"ඔව් පුතා... මේ වෙලාවේ ඔයා ආපු එක කොයි තරම් ලොකු දෙයක්ද...?"
   
ආන්ටි එහෙම කියද්දි මං ගෙයින් එළියට බැස්සා. මගේ හිත මොකක්දෝ නොසන්සුන්කමකින් පිරිලයි තිබුණෙ. මෙච්චර දවසක් කරපු හැංගි මුත්තං සෙල්ලම අදින් ඉවර කරලා දාන්න වෙනවා කියනෙක මට තේරුණා. ඒ කොහොම වුණත් මාව විශ්වාස කරලා භවන්තත්, ඇන්ටිත්, සංජානිව එක්කගෙන එන්න මට බාරදුන්නු එක ගැන නම් මගේ හිතේ ලොකු සතුටක් තිබුණා. බස් නැති හන්දා ටවුන් එක පුරාම මිනිස්සු පිරිලා. වෑන් වලටයි, ත්‍රීවීල් වලටයි රජ මගුල්.. මං ඔස්බෝන් එක ළගට ගියේ නෑ. පොත් ටිකත් තුරුළු කරන් සංජානි මං ළගට දුවගෙන ආවා. ඒ මූණෙ පිපුණෙ හරිම අහිංසක හිනාවක්. ඒත් ඒ හිනාවට පිටුපාල මං කැබ් එකේ දෙවෙනි සීට් පේලියෙ දොර ඇරියා. අර පිරිලා තිබිච්ච හිනාව සංජානිගෙ මූණෙන් සුටුස් ගාලා වාෂ්ප වෙලා ගියා. දැන් ඒ මූණට ඇවිල්ලා තිබ්බෙ පුදුමයකුත් එක්ක පුංචි කේන්තියක්. මං ඇරපු දොර දඩාස් ගාලා වහල දාලා එයා කැබ් එකේ ඉස්සරහා දොර ඇරගෙන සීට් එකේ වාඩිවුණා. මමත් සද්දයක් බද්දයක් නැතුව කැබ් එකට නැගලා ස්ටාර්ට් කරලා ඉස්සරහට ගත්තා. ඇස් නොකට, සංජානිගෙ මූණෙන් පේන හැගීම් කන්දරාව ගැන පොතක් වුණත් ලියන්න තිබ්බා. ඒත් මං කෙලින්ම එයා දිහා බැලුවෙ නෑ. මං මගේ පාඩුවෙ කැබ් එක එලවන් ගියා... 

"ඇයි... අනගි මාත් එක්ක කතා කරන්නෙ නැත්තේ..?"
  
ටිකක් දුර ගියාට පස්සෙ සංජානි මගෙන් කෙලින්ම ඇහුවා. එයා හිටියෙ සම්පූර්ණයෙන්ම මගේ පැත්තට හැරිලා..

"වාහනේ නවත්වන්න.... ප්ලීස්..."
  
මගේ අතින් හීන් සීරුවෙ අල්ලන ගමන් සංජානි කිව්වා. එයා ඒ දේ කෙරුවෙ මොන තරම් අහිංසක තාලෙටද..? 
     
"ඇයි....?"

"මට ඔයත් එක්ක කතාකරන්න ඕන දෙයියනේ.... ඔයාට මොකද මේ වෙලා තියෙන්නේ..? මං කිය දේ අහලා වාහනේ නවත්තන්න.."

තාර පාරෙන් ටිකක් ඇතුළට හැරුණු වැලි පාරකට මං කැබ් එක හැරෙව්වා. ඒ හරිය පට්ට පාලුයි. මිනිහෙක්වත් පේන්න නෑ. තවත් ටික දුරක් එලවං ගිහින් වැලිපාර අයිනට කරලා මං කැබ් එක නැවැත්තුවා. මායි, සංජානියි එළියට බැස්සා.. 

"මාව මේ විදියට මග අරින එකට මට හේතුවක් ඕන අනගි.. ඔයාට ඔය තරම් වැඩද..? කතා කරොත් බිසී කියලා කියනවා.. ඔයාට මං වෙනුවෙන් එක විනාඩියක්වත් කැප කරන්න බැරිද..? ඇයි මට මෙහෙම කරන්නේ..? ඔයා කලින් ඉදපු අනගි නෙමෙයි.. මට හිතාගන්නවත් බෑ.. ඔයා හුගක් වෙනස් වෙලා.. "

"නෑ.... සංජානි මං වෙනස් වෙලා නෑ...."

"ඇයි නැත්තේ...? ඔයා දන්නෑ.. වලන්ටයින් දවසෙ මං මොන තරම් වෙලා බලන් හිටියද..?ඝ ඔයාට ගානක්වත් නෑ.. ඔයා දැන් එයි දැන් එයි කියලා මං පැය කීයක් බලන් හිටියද...? එදා ඉදලා මට නින්දක් නෑ දෙයියනේ.. ඇයි..? ඇයි මගේ හිතට ළංවෙලා ඔයා ගැන හිතන්න පුරුදු කරලා දැන් ඈත් වෙන්නේ..? මං කොයි තරම් විදවනවද කියලා ඔයා දන්නවද..? ඇයි මාව මග අරින්නේ..? මං ඔයාට කරපු වැරැද්ද මොකක්ද අනගි...?"

"ම.... මං ඔයාව මග ඇරියෙ නෑ......"

"බොරු කියන්න එපා දෙයියනේ.. බොරු කියන්නෙපා.. එදා ඔයාව පොලීසියෙන් අල්ලන් ගියපු දවසෙ මං කොයිතරම් ඇඩුවද කියලා ඔයා දන්නෑ. මගේ හිත දැන් ඔයා ගැන හිතනවා අනගි. ඔයා ගැන මතක් නොවෙන වෙලාවක් ඇත්තෙම නෑ. මෙහෙම ගියොත් මට පිස්සු හැදේවි. කලින් මගෙන් වුණ දේවල් වලට පලිගන්න නේද ඔයා මේ හදන්නේ..? අනේ... එහෙම කරන්න එපා..."

සංජානි මගේ අත්දෙකේ එල්ලුණා. මෙච්චර වෙලා හිත ඇතුලෙ හිර වෙලාතිබ්බ ආදරණිය හැගීම් එකින් එක එළියට එන්න හදනවා කියලා මට තේරුණා. සංජානිගෙ ඇස් දේකේම කදුළු පිරිලා. මං මේ මොනවද කරන්නේ..? ඕන දෙයක් වෙන්න  කියලා ඇයි මං මේ ලස්සන කෙල්ලව මගේ කරන්න්නැත්තේ..?

"මොකද නංගි වැලපෙන්නේ... ගාන ප්‍රශ්නයක්ද..? අවුලක් නෑ... අපිත් කස්ටර්මස්ලා තමයි...."

අපි ළගින්ම ඇහුණු කටහඩකින් මායි, සංජානියි ගැස්සිලා වගේ ඈත් වුණා. රැවුල වවාගත්තු උස මහත මිනිස්සු දෙන්නෙක් අපි ළගින් හිටියා. උන් ලෑස්ති වෙන්නේ මාවයි, සංජානිවයි සුද්ද කරන්න කියනෙක මට තේරුණා..
  
"මල්ලී..... තමුසෙ යන දිල්ලියක යනවා.. අපි මේ නංගිත්තෙක්ක ෆුල් ජොලියක් ගන්නම්.. තව ටිකක් රෑවෙලා අපි මෙයාව අත් අරින්නම්.. එතකොට අරන් යනවා."

එක මිනිහෙක් එහෙම කිව්වාම සංජානි බයටම මගේ ඇගේ එල්ලුණා. මේ අනගි ඉන්නකන් ඔයා යකෙකුටවත් බයවෙන්න ඕනෙ නෑ බබා..
   
"එතකොට හරිද අයියා....?"

"හරි තමයි ඩෝ... කයිය නවත්තලා පලයන් යන්න.."
  
අනිත් මිනිහා ඇගිල්ලක් දික් කරලා මට කිව්වා. ඒ අතින්ම ඌ සංජානිගෙ අතින් අල්ලන්න හැදුවා. වැඩේ යන විදිය නම් හරියන්නෙ නෑ. අනිත්තෙක තවත් ඉවසන් ඉන්න එක තේරුමකුත් නෑ. වැඩිම උනොත් විනාඩි හතරක් පහක් යන්න ඇති.. සංජානි හොල්මං වෙලා බලන් ඉන්දෙද්දි මං ලේ පෙරෙනකන් උං දෙන්නට  ගැහුවා. මූණු අත් දෙකෙන් වහගෙන උන් දෙන්නා ඈතටම දිව්වා. සුදු වැලි පොළවේ උන්ගෙ වැටිච්ච රතු ලේ බිංදු දිගටම තිබ්බා. මං සංජානිවත් අඩගහගෙන ආයෙත් කැබ් එකට නැග්ගා.

"අපේ අයියට ළංවෙලා ඉන්නවා වගේ මටත් ළංවෙන්න බැරිද අනගි....?"
  
තවත් ටික දුරක් යද්දි සංජානි ඇහුවා. ඒත් දෙන්න තරම් උත්තරයක් මට තිබ්බෙ නෑ. මගේ මුළු ලෝකෙ පුරාම ජීවත්වෙලා ඉන්නෙ ඔයා තමයි බබා කියලා කියන්න මට තිබුණා. ඒත් එහෙම කිව්වයින් පස්සේ.. එතනින් එහාට..? 
     
"මට ආයෙ මේවගේ ඔයත් එක්ක තනිවෙන්න හම්බවෙන්නෙ නෑ අනගි. දෙයියන්ගෙ නාමෙට මං අහපුවට උත්තරයක් දෙන්න.. අඩුමගානේ මං මේ තරම් රිද්දන්නෙ ඇයි කියලවත් කියන්න.. ඔයාට ඕනෙ මාව නැතිවෙලා යනවා දකින්නද..?"
      
"නෑ.... සංජානි නෑ.... ඔයා මොන වෙලාවකවත් එහෙම හිතන්න එපා... ඔයා සතුටින් ඉන්නවා දකින එක තමයි මගෙත් සතුට.."
     
"මගේ සතුට මොකක්ද කියලා ඔයා දන්නවා අනගි.."
    
ගේ ළගට එද්දි සංජානි කිව්වා. අපි එනකන් ඇන්ටියි, භවන්තයි බලන් ඉන්න හැටි මං දැක්කා. මගේ මූණ දිහා ගිලින්න වගේ හොදට බලලා සංජානි, ආන්ටිත් එක්ක ගේ ඇතුළට ගියා. තවත් පැය බාගයක් විතර භවන්තත් එක්ක ඉදලා මං ආන්ටිටයි, සංජානිටයි දෙන්නටම නොකියා එන්න ආවා. භවන්ත වුණත් මොනව හිතුවද දන්නෑ කියලා මට හිතෙන්න ගත්තෙ ගෙදර ආවටත් පස්සේ..
      
                       *********************************** 
   
එදා මුළු රෑ පුරාම මට නින්ද ගියේ නෑ. මගේ හිත පුරාම රැදිලා හිටියෙ සංජානි විතරයි. අර රැවුල් තඩියො දෙන්නා එයාව අල්ලන්න එනකොට එයා හා පැටියෙක් වගේ මට තුරුල් වෙච්ච හැටි. ගේ ගාවින් බහින්න ඔන්න මෙන්න කියලා තියෙද්දි මගේ සතුට මොකක්ද කියලා ඔයා දන්නවා අනගි කියලා එයා කියපු හැටි. ඔ්‍ය අද දවසෙ සිද්ධ වුණු හැම දෙයක්ම මගේ හිතට  තත්පරෙන් මතක් වුණා..
   
"බේබි මහත්තයෝ....."

කාමරේ දොර ගාවින්ම දෙයියගෙ කටහඩ ඇහුණා. මේ යකා තාම නිදාගෙන නැද්ද..? දැන් පාන්දර දෙකටත් ළගයි නේ...

"ඇයි දෙයියා.......?"

"බේබි මහත්තයට නින්ද යන්නැත්නම් කෝපි එකක් හදලා ගෙනත් දෙන්නද ආ...?"

"පිස්සුද දෙයියා... කොපි බිව්වාම නිදිමත නැතිවෙනවනේ..

ඇත්තමයි දෙයියට නම් පිස්සු. නැත්තං මේ උදේ පාන්දර මට කොපි දෙන්න හදාවියැ. ඔන්න ඊට පස්සෙ නම් දෙයියගෙ සද්දයක් ආවෙ නෑ. මටත් එහෙම්ම නින්ද ගියා. පහුවෙනිදා මං ඇහැරුනේ හුගාක් දවල් වෙලා. ඔලුව නිකං බර වෙලා වගේ තිබුණා. ඒක හන්දම මම බාත්රූම් එකට රිංගලා හොදට නෑවා..

"බේබි මහත්තයෝ................"

ආයෙත් දෙයියගෙ කටහඩ බාත්රූම් එකේ දොර ගාවින්ම ඇහුනා.. එපාර මොකද..? 

"මොකද.... උඹ මට නාගන්නවත් දෙන්නැද්ද..?"

"මහත්තයගෙ යාලුවො කට්ටයක් ඇවිත්.."

දෙයියා මට ගින්නක් දෙන්න හදනවා වගේ කියලයි මට නම් හිතුණෙ. මූ අද දවසත් කාබාසිනියා කරන්නද හදන්නේ..? 

"බොරු නොකිය ඉදපං දෙයියා... මං උදේ කියලා බලන්නෙ නෑ.. දෙන එක දෙනවා කණ කීං කීං ගාන්න.."
                    
ඒ පාර කිසිම සද්දයක් නෑ.. මං නාලා ඉවරවෙලා ඇදුමක් දාගෙන සාලෙට ආවා. සාලෙ ඉන්න තුන්දෙනා දැක්කහම මං හොල්මං වෙලා ගියා. භවන්තයි, ආන්ටියි, සංජානියි.. දැන් නම් දෙයියව මැරුවත් මගේ හිතට මදි වගේ...

"හුගාක් වෙලා බලන් හිටියද ආන්ටි...? බලන්නකෝ මේ දෙයියා කිව්වෙ නෑ නේ ඇවිල්ලා ඉන්නෙ කවුද කියලා..."

"ඒකට කමක් නෑ පුතා.. අපි මේ ළගට ආපු ගමන්.. ඔයාගෙ ගෙදරට ආවෙම නෑ නේ.. ඉතින් එන්න හිතුනා.."

"ආපු එක නම් කොයි තරම් හොද දෙයක්ද..? ඉතිං මොනවද බොන්නේ..? තේ ද..? කෝපි ද..? කෝක් ද..?"

මං කතා කලේ භවන්තයි, ආන්ටියි දිහා බලාගෙන විතරයි. ඒත් කෝක් ද කියලා අන්තිම වචනෙ කියද්දි මං සංජානි දිහා බැලුවා. ඒ මූණෙ තියෙන දුක මගේ හිත පත්ලෙම රැදුනෙ දෙපාරක් තියා එක පාරක්වත් හිතන්නෙ නැතුව...

"අනගි... ගේ නම් හරිම ලස්සනයි.. මෙච්චර ලොකු ගෙයක ඔයා කොහොම තනියෙන් ඉන්නවද මන්දා.. අපි ටිකක් ගේ බලමුද..?"

වටපිට බල බලා ඉදපු ආන්ටි ඇහුවා.. මටත් ඕන වුණේ සංජානිගෙ ඇස් මායිමෙන් ටිකක් එහාටවෙලා ඉන්න. නැත්නම් මෙතන මටයි, සංජානිටයි දෙන්නටම අඩන්නයි වෙන්නේ ..

"බෑ... බෑ... ඔක්කොටම කලින් කෝපි බීලා ඉන්න ඕන.."

භවන්ත කෑගහලා වගේ කිව්වා. භවන්ත කෝපි වලට මේ තරම් පෙරේතයි කියලා මං අදනේ දන්නේ...

"දෙයියා... අපිට කෝපි එවන්න.."

පල්ලෙහා හිටපු දෙයියට ඇහෙන්න මං කිව්වා. ඒ එක්කමයි සංජානි ඉදපු තැනින් නැගිටලා බිත්ත කබඩ් එක ළගට ගියේ. භවන්තයි, අම්මයි සැටියෙන් නැගිටලා බැල්කනි එකට ගියෙන් ඒ වෙලාවෙම වගේ. අපේ ෆැමිලි එක ගැන භවන්ත දන්න විස්තර ආන්ටිට කියනවා මට ඇහුණා. බිත්ති කබඩ් එකට මෙහායින් තිබ්බ දිග මේසෙ උඩ මං එකතු කරපු පුංචි පුංචි විසිතුරු බඩු ගොඩක් තිබුණා. සංජානි ඒවා දිහා හුගක් ආසාවෙන් බලන් ඉන්න බව මං දැක්කා. මේසෙ කෙලවරටම වෙන්න තිබ්බ රතුපාට පෙට්ටිය දිහාට සංජානිගෙ ඇස් යොමුුණා කියලා මට අන්තිමට පෙනුණා. ඒ පෙට්ටිය එතනින් අයින් කරන්න ඕන කියලා මගේ හිතට හිතුණත් සංජානි ඒ පෙට්ටිය අතට ගත්තා. එයා ඒක හෙමින් සැරේ ඇරලා බලන ගමන් මං දිහා බැලුවා. අඩන්න වගේ මූණ හදන් ඉන්න සංජානිගෙ මූණ දැක්කහම මට ආවෙ ලොකු දුකක්. ඒත් ඒ රතුපාට පෙට්ටිය ඇතුලෙ තිබ්බ දේවල් දැකලා එයාගේ ඇස් ආයෙත් මං දිහාට යොමුවුණා.  දැන් ඒ මූණෙ තිබ්බෙ ලොකු පුදුමයක්. රතුපාට පෙට්ටිය ඇතුලෙන් එළියට ගත්තෙ එයාගෙම ටසල් එක. එයයි මායි හම්බවෙච්ච පළවෙන් දවසෙම එයාගෙන් හැලිච්ච ටසල් එක. ඊගාවට එයාගෙන්ම හැලිච්ච බස් ටිකට් එකක්, ටොෆි කොලයක් එයා අතට ගත්තා. අතට අරන් හොදට බලලා ආයෙත් ඒ බඩු තිබ්බ විදියටම තිබ්බා..

"බේබි මහත්තයා... කෝපි ගෙනාවා.. සංජානි බේබිටත් එන්න කියන්න.."

දෙයියා කොපිත් අරන් ඇවිත්. මූ බය නැතුව සංජානිටත් කොපි බොන්න අඩගහපු එකනේ වැඩේ. සංජානිගෙ මූණෙ තාමත් තිබ්බෙ අර මුලින්ම තිබ්බ දුකම තමයි. භවන්තයි, ආන්ටියි හිටියෙ නැත්නම් ඔහොම ඉන්නෙපා කියලවත් කියන්න තිබුණා.

"අනගි දන්නවද අපි ආවේ ඇයි කියලා...?"

කෝපි බිබි ඉදපු භවන්තගෙ අම්මා මගෙන් ඇහුවා. බොන්න ගත්තු කෝපි මග් එක එහෙම්ම අතේ තියාගෙන මං ආන්ටි දිහා බලන් හිටියෙ, එයා කියන්න යන්නෙ මොනවද කියලා තේරුම් ගන්න බැරුව..

"අවුරුදු ගානකට පස්සෙ භවන්ත යාලුවෙක් කියලා ලංකර ගත්තෙ ඔයාව. ඒ හන්දා මේ සුබ ආරංචිය ඉස්සෙල්ලාම කියන්න ආවෙ ඔයාට.. මොකද දැන් ඔයත් මගේ දරුවෙක් වගේ මට ළංවෙලා හින්දා.."

කිසිම දෙයක් හිතාගන්න බැරුව මං භවන්තයි, සංජානියි දිහා බැලුවා. භවන්ත මගේ දිහා බලන් හිටියත්, සංජානි බිම බලාගත්තා.

"සංජානිව බලන්න මනමාලයෙක් එනවා.. අපේ පවුල් දෙකම හොදට අදුනනවා. හරිම වැදගත් අය.."

ආන්ටි කියාගෙන කියාගෙන යද්දි මගේ හිත සීතල වෙලා ගියා.. දෙයියනේ... මේ මොනවද වෙන්නේ..? මගේ හිත ගත්තු පුංචි කෙල්ල මට නැත්තටම නැතිවෙලා යන්නද හදන්නේ...? බිම බලාගෙන ඉදපු සංජානි තාමත් ඔලුව ඉස්සුවෙ නෑ. භවන්තයි, ආන්ටියි සංජානිව බලන්න එන පුද්ගලයා ගැන තවත් මොනවදෝ කියවනවා මට ඇහුණත් මොනවද කිව්වෙ කියලා හරියට මගේ ඔලුවට වැටුනෙ නෑ. සංජානි බදින්න යනවා කියන දේ, මගේ පපුව මිරිකලා දැම්මා වගේ වුණා. ඇයි මේ තරම් ඉක්මනට මේ කෙල්ලව බන්දලා දෙන්න හදන්නේ..? භවන්තලා යන්න ගියායින් පස්සේ මගේ හිතේ කැරකි කැරකි තිබ්බ ප්‍රශ්නෙ ඒකයි..

                               **********************************

කිසිම බරක් පතලක් නැතුව සැහැල්ලුවෙන් පිරිලා තිබ්බ මගේ හිතට මේ වෙලා තියෙන දේ ගැන හිතාගන්න බැරි වුණා. සංජානිව  හිතෙන් ඈත් කරන්න කොයි තරම් හැදුවත් ඒ දේ කරන්න මට පුළුවන් වුණේ නෑ. සංජානිව හිතට ළංකරගන්න හදන හැම වෙලාවකම, අන්ත අසරණ හිනාවක් මූනෙ තියාගෙන මං දිහා බලන් ඉන්න භවන්තව මට මැවිලා පෙනුනා.

"බේබි මහත්තයා....."
  
ඇපල් ජූස් එකක් අතේ තියාගෙන දෙයියා මං ඉස්සරහ. මං ඇපල් ජූස් එක අතට ගත්තා. දෙයියගෙ මූණ කල්පනාවකින් වැහිලා ගිහින්.

"මං දෙයක් අහන්නම්.... මහත්තයා අවුල් වෙන්නෑ කියන්න.."

"මොකක්ද දෙයියා..?"

"බේබි මහත්තයා දැන් ඉන්නෙත් හිතේ අමාරුවෙන් කියලා මං දන්නවා... ඒත්... ඒත්.... මට මේ දේ මහත්තයට නොකිය බෑ.."

මූ මොනවා කියන්න හදනවද මංදා මේ තරම් තටම තටමා.. මට මළපනින්නෙ ඔය වගේ වෙලාවට තමයි..

"උඹ දන්නවනේ ඉවසන එක මට මොනතරම් අමාරු දෙයක්ද කියලා.. කියන දෙයක් කියපං ඇඹරෙන්නෙ නැතුව.."

"බේබි මහත්තයා හිතනවද ලොකු නෝනා ආයෙත් ලංකාවට එයි කියලා..?"
   
එහෙම අහලා දෙයියා මගේ මූණ දිහා බැලුවෙ බයෙන් වගේ. ඌ අහපු ප්‍රශ්නෙන් මං ගැස්සිලා ගියත් මට දෙයියා ගැන පව් කියලා හිතුනා..

"ඒ ගැන මං දන්නෑ දෙයියා.. එදා අම්මගෙන් ඈත්වුණ දවසෙ ඉදලා අද වෙනකන් මං බලන් හිටියා, අම්මා මාව බලන්න අද ඒවි... හෙට ඒවි කියලා.. ඒක මගේ  හිතේ තිබ්බ ලොකුම ප්‍රාර්ථනාවක්.. ඒත් ඒ දේ ඉෂ්ඨ වුනේ නෑ... සමහර විට අම්මා මායි, .තාත්තයි දෙන්නම අමතක කරලා දාන්න ඇති. මං දැන් ඒ ගැන නොහිත ඉන්න ට්‍රයි කරනවා.."

මං කියාගනෙ කියාගෙන ගියා.. මගේ මූණ දිහා දෙයියා බලන් උන්නා මිසක වචනයක්වත් කිව්වෙ නෑ. ඇත්තටම දෙයියට වුණත් කියන්න දෙයක් නැතුව ඇති. උඩ තට්ටුවට නගින්න තියෙන පඩිපෙළ ගාවට ගිහින් දෙයියා අපිට හැරුණා..

"ම... මට මේවා තේරෙන්නෙ නෑ.. ඒත්.. ඒත්.. බේබි මහත්තයා ඉන්නෙ සන්තෝසෙන් නෙමෙයි කියන එක මට තෙරෙනවා.. ලොකු මහත්තයා යනකොට කියලා ගියේ පුලුවන් තරම් බේබි මහත්තයව සතුටින් තියන්න කියලා. අනිත්තෙක කොයි තරම් වැඩ තිබ්බ වුණත් ලොකු මහත්තයා, බේබි  මහත්තයව අතෑරියේ නෑ. මගෙත්තෙක්ක වුණත් කතා කරද්දි නිතරම කියෙව්වෙ බේබි මහත්තයා ගැන.." 
  
"මං ඒක දන්නවා දෙයියා... තාත්තා මට කොයි තරම් ආදරෙයිද කියලත් මං දන්නවා.."
    
මට එතනින් එහාට මුකුත් කියන්න හම්බවුණේ නෑ. ගෙදර ඉස්සරහින්ම භවන්ත මතුවුණා. භවන්ත මේ වෙලාවෙ ආපු එක ගැන මගේ හිතට ආවෙ ලොකු පුදුමයක්. මගේ මූණ දිහා හොදට බලන ගමන් භවන්ත මං ඉස්සරහින් වාඩිවුණා. තේරුම් ගන්න ආමාරු හැගීම් හුගාක් ඒ මූණ මැද්දෙ හිරවෙලා තිබ්බා.. වරදක් කරලා නැති වුණත් මගේ හිත තිගැස්සුනා.
      
"භවන්ත අද වැඩට ගියේ නැද්ද...?"
        
"නෑ අනගි.. මට දැන් රස්සාව එපාවෙලා.."
        
නිල්පාට සෙටියෙ කුෂන් ඇන්දට ඔලුව තියාගෙන ඇස් දෙක පියාගන්න ගමන් භවන්ත කිව්වා. ඒ පාර මොකද වෙලා තියෙන්නේ.. සංජානි බාල්දියක්වත් පෙරලගෙනද..? මං මගෙන්ම අහගත්තා..

"ලොකු නංගි ඊයෙ අපේ ගෙදර ආවා..."

භවන්ත එහෙම කියද්දි මගේ හිතට මහ මොක්කදෝ වුණා. කවදාවත් දැකලා තිබ්බෙ නැති වුණත්, භවන්තගෙ ලොකු නංගි ගැන මගේ හිතට අපහැදිලි කේන්තියක් ආවා. සංජානිව ළං කරගන්න බැරුව මං අද විදවන්නෙ එයාලා හන්දා කියන එක හිතට තේරුණත් මට කරන්න දෙයක් තිබුනෙ නෑ..

"මං අහන් ඉන්නෙ භවන්ත.. ඔයා කියන්න.."

"ලොකු නංගි ගෙදර එන්න විනාඩියකට දෙකකට කලින් සංජානි මගෙත් එක්ක කතා කර කර හිටියේ. එකපාරටම සංජානි කිව්වා.. අයියා ඔයාට කියන්න දෙයක් තියෙනවා කියලා. සංජානිගෙ මූණෙ තිබ්බෙ මොකකට හරි බයවෙලා වගේ දෙයක්.."

අනගි රඹුක්වැල්ල කියන්නෙ යකෙකුටවත් බය නැති කොල්ලෙක් වුණත්, මෙන්න මේ වෙලාවෙදි නම් මගේ හිත හීතල වෙලා ගියා. භවන්තගෙ මූණ දිහා කෙලින් බලන්න බැරි මොකක්දෝ අපහසුතාවයක් මට දැණුනා. ෂුවර් එකටම සංජානි කියන්න යන්න ඇත්තෙ මං ගැන කියන දේ පොල්ලකින් ගැහුවා වගේ මට තෙරුණා..

"මං ඒ ගැන අහන්න යනකොටම තමයි ලොකු නංගි ගේ ඇතුලට ආවේ. මං ඇහුවා ඇයි ආවෙ කියලා. අපිට මේ කරලා ගියපු හරිය මදිද කියලා.. මාව යකා කරන්නෙ නැතුව මෙතනින් පලයං කියලා.. ඒත්... ගියේ නෑ.. මට අම්මව බලන්න ඕන.. මට අම්මත්තෙක්ක කතා කරන්න ඕන කියලා ලොකු නංගි කෑගැහුවා. ඒ අස්සෙ සංජානි ඇගේ එල්ලිලා කියනවා අක්කිට බනින්න එපා කියලා. ගෙට එන්න දෙන්න කියලා.. ඔයාට තේරෙනවද මංදා අනගි.. එදා මායි, අම්මයි විදවපු හැටි සංජානි තේරුම් අරන් තියෙනවද කියලා.. ඒකනේ එයා එහෙම කිව්වේ. මං සංජානිටත් හොදටම බැන්නා.."

භවන්ත වෙච්ච දේවල් කියාගනෙ යද්දි මගේ ඔලුව තෝන්තු වෙලා තිබුණා. මේ මොනවද වෙන්න යන්නේ..? සංජානි ඔය කතාව මැද්දට පනින්න ඇත්තෙ මං හින්දා කියන එක මට තේරුණා. වෙච්ච දේවල් භවන්ත ඔක්කොම කියපු නැති හින්දා මං කතා කරන්න උත්සාහ කලේ නෑ.. 

"ඔය අස්සෙ තමයි අම්මා ආවේ... ලොනු නංගි අම්මා කියාගෙන ඉස්සරහට ආවත්, අම්මා එයාව නතර කරා.. අම්මා කොහේ ඉන්න අම්මා කෙනෙක්ද..? අපිට මෙච්චර ලැජ්ජාවක් කරලත්, ඇයි ආපහු ආවේ... ඉන්න තැනම ඉන්න තිබ්බනේ. දැන් මේ කෙල්ලගෙ මගුල ළංවෙද්දි ආපහු ආවේ..? ඒ  මගුලත් කඩලා දාන්නද..? මං උඹට ඕන නම් වදින්නම් දුවේ... මේ දුන්නු ගින්දර හොදටම ඇති.. අනේ පුතේ මෙයාට කියපං.. කියලා අම්මා අඩාගෙනම ගේ අතුලට ගියා. මං ලොකු නංගිව එළියට දාලා දොර වැහුවා.."
  
මහා ලොකු හුස්මක් එළියට පා කරන ගමන් භවන්ත කිව්වා. අඩු ගානෙ භවන්තට මොනවා හරි කියන්න ඕක කියලා මට තේරුණත්, මගේ ඔලුවට කිසිම දෙයක් ආවෙ නෑ..
  
"ඔහොම කතා නැතුව ඉන්නෙපා අනගි.. ඔයා කියන්න මං හැසිරිච්ච විදිය වැරදියිද කියලා..? ආ.. ඒ වෙලාවෙ මං වෙන මොනවා කරන්නද..? ලොකු නංගිව එළියට ආදාල දොර වැහුවම, සංජානි මං දිහා බලන් හිටියෙ අපරාධකාරයෙක් දිහා බලන් ඉන්නවා වගේ. එයා වුණත් මං ගැන මොනවා හිතනවා ඇතිද..?"
  
"ඔය ගැන වැඩිය හිතන්න එපා භවන්ත.. ඔයාට ඕන දේකට මං ඉන්නවා. අපි එන විදියකට මූණ දෙමු..."

මං කිව්ව දෙයින් භවන්තගෙ මූණෙ පුංචි හිනාවක් පිපුනා. ඒ හිනාව නැති කරලා දාන්න, මං කවදාවත් හවුල් වෙන්නෙ නෑ කියලා හිතාගත්තෙ ඒ වෙලාවෙදිමයි..

"මං මේ හැම දෙයක්ම ඔයත්තෙක්ක කියන්නෙ ඇයිද කියලා මට තේරෙන්නෙ නෑ අනගි.. සමහර වෙලාවට ඔයාට මාව කරදරයක් වගේ ඇති. ඔයා ළගදි මගේ හිතට මහා ලොකු ශක්තියක් දැනෙනවා. හරියට මගේ හැම ප්‍රශ්නෙකටම උත්තර ඔයා ළග තියෙනවා වගේ.." 
  
භවන්ත හිටියෙ මගේ දිහාම බලාගෙන.. දෙයියා පේන තෙක්මානෙක නෑ. සද්දෙකුත් නෑ. ඌට මොකද වුණේ..?

"මං කොයි වෙලාවකවත් ඔයා කරදරයක් කියලා හිතුවෙ නෑ භවන්ත. හිතන්නෙත් නෑ.. සජීවන්ලා, නිර්මාල්ල, නවෝදිලා ඉන්දේදදි මං ඔයාට ළං වුණේ, ඔයා මගේ හිතට ෆිට් වුණ හින්දා. එහෙම මගේ හිතට ෆිට් වුන කෙනෙක් මගේ කෑල්ලෙන් කෑල්ල ගියත් අතාරින්නෙ නෑ භවන්ත..."

එතකොට සංජානිව අමතක කරලා දාන්න හදන්නෙ සංජානි හිතට ෆිට් වුණේ නැති හින්දද කියලා මං මගෙන් අහගත්තා. දෙයියනේ.. ඒ ප්‍රශ්නෙට උත්තර නෑ. සංජානි වගේ අහිංසක කෙල්ලෙක් ළං කර ගන්න තරම් මට පිනක් නෑ කියලා විතරක් මං හිතාගත්තා. ඒ ගැන හිතනකොට මහා ලොකු වේදනාවකින් මගේ හිත හිරි වැටිලා යනවා මට තේරුණා..

"මගේ හිතේ තියෙන මේ කරදර නවෝදි එක්ක කියන්න බෑ අනගි.. එයා වුණත් මං ගැන මොනවද හිතන්නේ..? ඒත් ඔයා මං ගැන අහිතක් හිතන්නෙ නෑ කියලා මං දන්නවා... සංජානි වුණත් ඉන්නෙ මං ගැන වැරදියට හිතාගෙන.. වෙනදට දවස පුරාම හිනා වේවි ඉන්න කෙල්ල දැන් ඉන්නෙ මූණ හංගගෙන. ලොකු නංගි නැතුවුණා වගේ මට සංජානිවත් නැතිවේවි කියලා මට බයයි අනගි.. ඇයි එයා මාව මග අරින්නේ...? "

භවන්ත කියවගෙන යන හැමදේම මගේ හිත ඇතුලෙ වැදුනා. දෙයියනේ.. මේ හැමදේකටම මාත් හවුල්කාරයෙක් වුණානේ. සංජානි කියන්නේ, භවන්තගෙ නංගි කියාලා දැනගත්තු දාම මට සංජානිගෙන් ඈත් වෙන්න තිබුණා. ඒත් දැන් ඒ හැමදේටම පරක්කු වැඩියි. දැන් ඔය ඉන්න තත්වේ උඩ සංජානි වුණත් මොනවා කරයිද දන්නෙ නෑ.. වැරදිලාවත් එයා ඉස්සෙල්ලා වගේ මං ගැන භවන්ත එක්ක කියන්න හැදුවොත්. මේ හැමදේම ඉවරයි.. මෙච්චර  කල් තිබ්බ භවන්තගෙයි, මගෙයි ෆ්‍රෙන්ඩ් ෂිප් එකත් ඉවරෙටම ඉවරයි..
                   
"ලොකු නංගි නැතිවුනා වගේ ඔයාට සංජානිව නැතිවෙන එකක් නෑ භවන්ත. එයා ඔයාට ආදරෙයි.. ඔයාටත් සංජානි නැතුව බෑනේ.."
              
භවන්තගෙ මූණට අර මුලින් තිබ්බ හිනාවම ආවා. මිනිහටඒ හිනාව හැමදාම කියනවා වගේ මාර ගති. ඔහොම හිනාවලො ඉන්නවා නම් මොනවා කරන්න බැරිද යාලුවේ..?

"මගේ දේවල් කිව්වා මිසක ඔයාගෙ විස්තරයක්වත් අහන්න බැරිවුණා නේ.. අංකල් ෆෝන් කරාද..?"

"ඔව්... භවන්ත.. තව ටික දවසක් යයි තාත්තා එන්න.. කැමති නම්, පාලුයි වගේ නම් දෙයියත් එක්ක මැඩ්රාස් වලට එන්න කිව්වා. මං කිව්වා බලන්නම් කියලා.."

 භවන්තගෙ මූණ අමුතු වෙලා ගියා..

"ඒ කියන්නෙ ඔයා ඉන්දියා යනවද..?"
   
"තාම නම් හිතුන් නෑ... බලමුකෝ.."

මං කිව්ව දේට භවන්ත මුකුත් කිව්වෙ නෑ. භවන්ත ගිහිල්ලා හුග වෙලාවක් ගියාට පස්සෙත් මං ඉදන් ඉදපු තැනින් නැගිට්ටෙ නෑ. මගේ ඔලුව පුරාම පිරිලා තිබුණේ, භවන්න කියලා ගියපු දේවල් වලින්, බවන්ත සැරින් සැරේට ඇවිත් කියන මේ දේවල් වලින් මායි, සංජානියි අතරේ මහා විශාල බැම්මක් හැදෙන්න පටන් අරන් තිබුනා. ඒත් ජීවිතේ ඉස්සෙල්ලම වතාවට, මගේ හිත ගත්තු පුංචි කෙල්ලව මගේ කරගන්න බැරිවෙන එක ගැන නම් හිත ඇතුලෙ තිබ්බෙ සුළු පටු වේදනාවක් නම් නෙමෙයි. දෙයියට වුණත් මේ හැමදේම මුල ඉදලා කිව්වා කියලා වැඩක් නෑ. දෙයියා කෙලින්ම යන්නෙ භවන්ත ළගට කියෙනක මං දැනන් හිටියා. ඇත්තටම, සංජානි ගැන කෙලින්ම භවන්තත් එක්ක කතා කරොත් නරකද කියන සිතුවිල්ල මගේ ඔලුවට ආවේ ඒ එක්කමයි. ඒත් භවන්ත වෙච්ච හැමදෙයක්ම මට කියලා තියෙද්දි, සංජානිව බලන්න මනමාලයෙක් එන්න තියෙද්දි ඒ වගේ දෙයක් කියනෙක ගැන දෙපාරක් හිතන්න මට ඕන වුණා. අන්තිමට, හිතලා හිතලා වැඩි වෙලාද කොහේද මගෙ ඔලුවත් එක්ක රිදෙන්න ගත්තා..


No comments:

Post a Comment