| ගුඩ්බායි රමී | යෞවන සමින්ද්‍ර රත්නායක |

පහුවෙනිදා උදේ හය වෙද්දි මං නැගිට්ටා. නැගිටලා බාත්රූම් එකට ගිහින් වොෂ් එකක් දාගෙන එනකොට මෙන්න අයියා මගේ මූණ ඉස්සරහ.

“තව පාරක් නැත්ක් යූ..”

“අර මොකටද..?”

| ගුඩ්බායි රමී | යෞවන සමින්ද්‍ර රත්නායක |

ඔය අතරෙ ඉමාෂි හතර පස් පාරක්ම කෝල් කරලා තාම පරක්කු මොකද, ඉන්නෙ කොහෙද, කාත් එක්කද ඉන්නෙ දැන්ම ගෙදර එන්නැද්ද කියලා අහල තිබුණා. ඉසුරුට නම් ඒකට මල පැනලයි තිබුණෙ. ඕනවට වැඩිය නංගිලව හුරතල් කරාම ඕක තමයි අවුල කියලා මං කිව්වම, අර මල මැද්දෙන්ම පුංචි හිනාවක් ඉසුරුගෙ මූණෙ මතුවුණා.

“රමී හදන්නෙ කතන්දරේ අදම ඉවරයක් කරන්නද..?”

| ගුඩ්බායි රමී | යෞවන සමින්ද්‍ර රත්නායක |

සුමංගල පාර දිගේ ඇවිල්ලා අපිට හුරුපුරුදු ගේ ඉස්සරහ ඉසුරු කාර් එක නතර කලා. මං ඉස්සෙල්ලම බැහැල ගෙදර වහල තියෙන දොර ළඟට ගියා. ගේ ඇතුළෙ නම් මෙලෝ හැල හොල්මනක් නැති පාටයි. අඩුගානෙ පුංචි එකාගෙ සද්දයක්වත් නෑ. මං දොරට තට්ටු කරා.

“අම්මයි පුතයි කොහේ හරි ගිහින් වගේ රමී..”

| ගුඩ්බායි රමී | යෞවන සමින්ද්‍ර රත්නායක |

හවස් වෙනකම්ම ඉසුරුගෙන් පුංචි මැසේජ් එකක්වත් ආවෙ නෑ. උගේ ෆෝන් එකට ගන්න බැලුවත් ඒ කෙහෙල්මල ඕෆ් කරල දාලා. ඒ පාර මූට මොකද හත්තිලව්වෙ උනේ. වෙනදට කෝල් බෝල් තැන්නම් ගේ ඉස්සරහින් හෝන් එ හරි සද්දෙට ගහගෙන යන එකානේ.

ඉසුරු ෆෝන් එක ඕෆ් කරලා කියන්නෙ අවුලක්ම තමයි. මිනිහා සාමාන්‍යයෙන් ෆෝන් එක ඕෆ් කරන් ඉන්න තාලෙ ඇවටියෙල් භාන්ඩයක් නෙමෙයි. තවත් දෙකට දෙවාරෙ හිත හිත ඉන්නැතුව මං කෙලින්ම ගියා ඉසුරුලගෙ ගෙදරට.

| ගුඩ්බායි රමී | යෞවන සමින්ද්‍ර රත්නායක |

අටට විතර ගෙදරින් පිටවෙද්දි මං අයියගෙ කාමරේ දිහා හොඳට බැලුවා. ඇතුළෙ සද්ද බද්ද කීපයක් ඇහුණත් මිනිහා කාමරේ ඇති කියලා මට විශ්වාසයක් තිබුණෙ නෑ. සද්ද බද්ද කරන්න පූසෙක් හරි ගෙනැල්ල තියල මේකා සද්ද නැතුවම මාරු වෙලාද කවුද දන්නෙ. කෝකත් කියල මං දොරට තට්ටු කළා. මේකා ඉන්නවද නැද්ද කියල බලල එළියට මාරුවෙන එක ඇඟට වගේම හිතටත් ගුණයි.

“ක.. කවුද..?”

| ගුඩ්බායි රමී | යෞවන සමින්ද්‍ර රත්නායක |

පහුවෙනිද උදේ මං ඇහැරෙන කොට ගෙදර මෙලෝ සද්දයක් බද්දයක් නෑ. ගෙදර මිනිස්සු හැමෝම ලෙඩ වෙලාද..? එහෙමත් නැත්නම් කොහේ හරි ගිහින්ද..?

මගේ හිතට එබුණු ප්‍රශ්න පත්තරේ ඒක තමයි.

“රමී..”

| ගුඩ්බායි රමී | යෞවන සමින්ද්‍ර රත්නායක |

පහුවෙනිදා උදේ හතයි කාල වදිද්දි මං හිටියෙ පිළිසරණ අනාත නිවාසෙ ඉස්සරහ. ගේට්ටුව එළියෙන් ඇරගෙන ඇතුළට යනකොටත් ළමා නිවාසෙ ළමයි වටපිටාව පිරිසිදු කරන්න පටන් අරන් තිබුණා. ඒත් ඒ ළමයි අතරෙ මං දිමුතුව දැක්කෙ නෑ.

“රමිත මහත්තයා...”

මාව දැක්ක ගමන් ෆාදර් මගේ ළඟට ආවා.

| ගුඩ්බායි රමී | යෞවන සමින්ද්‍ර රත්නායක |

පහුවෙනිදා උදේ මං ඇහැරුණේ ලොකු හිසේ කැක්කුමක් එක්ක.. ඊයෙ හවස්වරුව පුරාම වෙච්චි දේවල් එකින් එක මගේ හිතේ මැවෙන්න පටන් ගත්තා. කරන්න ඕන කියල විශේෂ වැඩක් තිබුණෙ නැති උනත් උදේම දිමුතුගෙ තත්වෙ හොයල බලන්න මම හිතාගත්තා.

“ආ..! ජාතියක් ජන්මයක් නැති කොල්ලොත් එක්ක පෑහිලා.. අපිටත් පාරෙ බැහැල යන්න බැරි කරන්නද හදන්නෙ..?”

| ගුඩ්බායි රමී | යෞවන සමින්ද්‍ර රත්නායක |

මේක ඉර නැති ඉරිදාවක්වත් සඳ නැති සඳුදාවක්වත් නෙවෙයි.. තනිකරම අඟහරුවාදා දවසක්.. කොටින්ම මහාම මහ කුණු දවසක්.. වැඩිය ඕන්නෑ.. මල මිනීයක්වත් වළලන්නෙ නෑ.. එච්චරටම සනීප දවසක්.. කොටින්ම මුලු ලෝකවාසී සියලු සත්වයෝ පවා නාන්නැති දවසක්. පිස්සුද මංදා.. මම නම් අඟහරුවාදට තමයි දවසට දෙපාරක්ම නාන්නෙ. කොටින්ම මං ඉඳලා ඉඳලා රිස්මියාව හම්බවෙන්නෙත් අඟහරුවාදා.

“රමී..”

“ම්..”

| ගුඩ්බායි රමී | යෞවන සමින්ද්‍ර රත්නායක |

අහසෙ සුදු පාට කෑල්ලක්වත් නෑ. ඔක්කොම හොරු අරගෙන ගිහින්. පළාතම අඳුරු වෙලා. කතා දෙකක් නෑ. කාලගුනේට කිව්වත් නොකිව්වත් මං දන්නවා. නාගසලං වෙන්න ඩෝප් එක දාන පියතිස්ස ඉස්කෝලෙ මහත්තය වගේම තව ඇබිත්තකින් කුණු වෙන්න වහිනව කියලා.

“රමී..”

“ම්..”